สวีเจี้ยนเสวี่ยกำลังร้อนรนพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้โหยวฝูเพิ่มเขาเป็นเพื่อนกลับมา
รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการเขียนจดหมายเล่าเรื่องในช่องคำขอเพิ่มเพื่อนของวีแชท ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของโหยวฝูในอาลีเพย์เพื่อโอนเงินให้เธอโดยตรง แต่ทุกอย่างก็เหมือนหินจมลงทะเลไร้การตอบรับ
ข้อความของฟางเซิ่นเย่ก็เด้งขึ้นมาในช่วงนี้เอง พอจะนึกภาพออกว่าสวีเจี้ยนเสวี่ยเห็นแล้วก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเขาเลย:
"ฉันสนเรื่องแกเจอใครเหรอ? ฉันยุ่ง อย่ามากวน"
ฟางเซิ่นเย่เสแสร้งขอโทษ: "ก็ได้ งั้นฉันไม่พูดแล้ว"
น่าเสียดาย เขาอุตส่าห์หวังดีอยากจะบอกเพื่อนรักถึงที่อยู่ของสตรีมเมอร์ตัวน้อยที่เพื่อนคิดถึง แต่เพื่อนไม่รับน้ำใจ เขาก็ช่วยไม่ได้
ส่วนเพื่อนอีกคนอย่างโจวหราน ฟางเซิ่นเย่ก็ไม่ได้บอก โจวหรานก็แค่พึ่งปาของขวัญให้สตรีมเมอร์ตัวน้อยนิดหน่อย ปัดเศษขึ้นก็ถือว่าเป็นคนแปลกหน้าชัดๆ แล้วนิสัยเขาก็เพี้ยนๆ แถมชอบความตื่นเต้น บางทีผ่านไปคืนเดียวก็โยนทิ้งข้ามหัวไปแล้ว
ดังนั้นไม่จำเป็นต้องบอกโจวหราน ฟางเซิ่นเย่ตัดสินใจอย่างสบายใจมาก
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะโจวหรานสมองดีกว่าสวีเจี้ยนเสวี่ย กลัวว่าเขาจะเดาอะไรจากคำพูดเพียงเล็กน้อย