โหยวฝูสะพายเป้หนังใบเล็ก ลายสะพายหลัง มัดผมแกละต่ำสองข้าง เดินอยู่ข้างถังหรูหยางเหมือนเป็นเด็กรุ่นน้อง ทั้งที่อายุห่างกันไม่ถึงสิบปี ถังหรูหยางในชุดสูทสั่งตัด ใบหน้าคมคาย สีหน้าเรียบเฉย ทำให้โหยวฝูข้าง ๆ เขาดูเหมือนเด็กน้อยที่ถูกผู้ใหญ่พาออกมาเที่ยว
“คุณอยากดื่มชานมไหม”
โหยวฝูสองมือกำขอบสายกระเป๋า ดูเขินเล็กน้อย “ฉันเลี้ยงคุณเองนะ”
ถังหรูหยางพบว่าโหยวฝูขี้อายกว่าวันนั้นตอนอยู่ร้านอาหารส่วนตัว สายตาหลบเลี่ยงนิด ๆ ริมฝีปากเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว บางครั้งยังกัดด้วยฟันขาวเล็ก ๆ
ทั้งที่ตอนเจอกันครั้งแรก เธอกล้าขนาดนั้น ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างหูเขา ออดอ้อนให้เขามาเป็นพี่ใหญ่ให้เธอ
ถังหรูหยางไม่ทักเรื่องความเขินของเด็กสาว กลัวเธอจะยิ่งอาย เลยพูดตามน้ำว่า “ผมควรเป็นคนเลี้ยงคุณ”
โหยวฝูส่ายหน้า “พี่ใหญ่บอกจะให้ของขวัญหนู งั้นหนูเลี้ยงชานมพี่ ถือว่าตอบแทนน้ำใจกัน”
กว่าถังหรูหยางจะรู้ตัว มือก็วางบนกลางศีรษะของโหยวฝูแล้ว ฝ่ามือสัมผัสถึงความนุ่มลื่น
ภายใต้สายตางุนงงที่โหยวฝูมองมา ถังหรูหยางจึงดึงมือกลับอย่างขอโทษ “ขอโทษนะ เผลอไปหน่อย รู้สึกว่าเธอน่ารักดี”