(เด็กสมัยนี้โตเร็วมาก ส่งถึงกองบรรณาธิการด้วยนะคะ เนื้อหาส่วนนี้ไม่มีการพัฒนาความสัมพันธ์ทางกายแต่อย่างใด เป็นเพียงการขอคบหาที่บริสุทธิ์เท่านั้น ไม่ได้สนับสนุนให้มีความรักก่อนวัยอันควร การเรียนสำคัญที่สุด อย่าแบนหนูเลยนะคะ ป.ล. ความรักของเด็กมัธยมต้นมีเยอะจริง ๆ นะ...)
หลังจากโหยวฝูตอบตกลง กลุ่มคนก็ห้อมล้อมเธอเดินออกไปข้างนอกอย่างยิ่งใหญ่
หลังโรงยิมก็มีคนไม่น้อยมารอผู้ชนะในวันนี้ เฉินฟ่างเพิ่งจะโผล่หน้ามา ก็มีหญิงสาวหน้าตาหวานน่ารักคนหนึ่งถูกเพื่อนผลักออกมา
“คุณเฉินฟ่างคะ”
ท่ามกลางเสียงล้อเลียนรอบข้าง เฉินฟ่างมองเธอด้วยสีหน้างุนงง
หญิงสาวรวบรวมความกล้า เอ่ยสารภาพรักเสียงดัง: “ขอคบกับฉันได้ไหม”
โหยวฝูอ้าปากค้าง กู้ยี่ปั๋วที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าแทบจะเหมือนกับเธอ ทั้งคู่มองหญิงสาวด้วยความตกตะลึงพร้อมกัน แล้วก็มองเฉินฟ่างที่เห็นได้ชัดว่าถูกการสารภาพรักนี้ทำให้รับมือไม่ทัน
เฉินฟ่างหลังจากตะลึงงันไปชั่วครู่ ก็ปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลยสักนิด: “ขอโทษนะ ไม่ได้”
แก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปาก: “บอกเหตุผลฉันได้ไหม”
หญิงสาวแอบชอบเฉินฟ่างมานานมากแล้ว ตั้งแต่เข้าสู่วัยสาว เธอก็แอบชอบเฉินฟ่างอย่างเปิดเผยมาตลอด
เฉินฟ่าง กู้ยี่ปั๋ว เฮ่อชิงซ่ง และซืออู้ ต่างก็เป็นบุคคลที่ถูกแอบชอบยอดนิยมในหมู่สาว ๆ
การชอบใครสักคนในช่วงวัยรุ่น ไม่ได้หมายความว่าอยากคบกับเขาจริง ๆ เสมอไป การเดินสวนกันโดยบังเอิญที่ทางเดิน การนั่งโต๊ะตรงข้ามกันในโรงอาหารอย่างบังเอิญ ก็เพียงพอจะเติมแต่งเรื่องราวในใจของสาวน้อยนอกเหนือจากการเรียน
แต่การที่หญิงสาวมาสารภาพรักกับเฉินฟ่าง ไม่ใช่เพราะเธอมีทัศนคติว่า ถูกปฏิเสธก็ไม่เป็นไร