หลังจากที่เฉินฟ่างหยิบยางรัดผมไปไม่นาน ก็ถึงตาของเขาลงสนาม
“รอฉันกลับมาก่อนนะ”
เฉินฟ่างถอดเสื้อคลุมบางๆ ออก ยัดใส่อ้อมกอดของโหยวฝู แล้วให้เธอถือกระติกน้ำของเขาไว้
มองดูน้องสาวที่ทั้งงงและเชื่อฟัง หน้าอกของเฉินฟ่างก็พองโตจนแทบระเบิด
“ไม่ยอมบอกพี่สักคำว่าไฟต์ติ้งเหรอ?” เฉินฟ่างเลิกคิ้วถาม
“ฮึ แพ้ก็อย่ากลับมาเลยนะ” โหยวฝูจงใจไม่มองเขา
เฉินฟ่างย่อตัวลง มองใบหน้าของโหยวฝูจากล่างขึ้นบน “แล้วฉันจะแพ้ได้ยังไง เธอไม่รู้เหรอว่าพี่เก่งแค่ไหน?”
“รู้แล้วน่า ไปเร็วเข้า”
โหยวฝูเหยียบรองเท้าบาสเกตบอลของเขาอย่างหมดความอดทน
เฉินฟ่าง: “เฮ้อ ก็มีแต่เธอนี่แหละที่กล้าเหยียบฉัน งั้นฉันไปแล้วนะ ห้ามวิ่งซนเด็ดขาด รอฉันกลับมา”
โหยวฝูถูกทิ้งไว้ข้างสนาม แก้มแดงระเรื่อ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เด็กสาวหน้าตาน่ารักอยู่ในวัยแรกแย้มความรัก ถูกหนุ่มหล่อหน้าตาดีมายั่วยวนแบบนี้ ใครจะอดทนไหว?
คำพูดและการกระทำที่แสนกำกวมของเฉินฟ่าง ทำให้หัวใจของโหยวฝูเต้นรัวเหมือนมีลูกแมวน้อยวิ่งชน
ระยะนี้เธอเริ่มรู้สึกว่า เด็กหนุ่มที่อยู่เคียงข้างเธอมาตั้งแต่เล็กๆ เปลี่ยนแปลงไปบ้าง
โครงหน้าที่ค่อย ๆ คมชัดขึ้น รูปร่างที่สูงโปร่งราวกับต้นไม้ที่ยืดตรง และใบหน้าที่ล้ำลึกหล่อเหลาซึ่งเปลี่ยนจากความประณีตงดงามมาเป็นความคมคายน่าหลงใหลโดยไม่รู้ตัว