โหยวฝูซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดของเจียงซิงเกอเหมือนนกกระจอกเทศตัวน้อย
แต่คราวนี้ 778 ผู้แสนเอาใจใส่กลับไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ
“เบบี๋เชื่อฟังคำพูด” ถานเชิงตู้พูด “นั่งดี ๆ ให้เขาส่งเธอกลับบ้าน แล้วอาบน้ำเข้านอนอย่างว่าง่าย โอเคไหม”
ขาของโหยวฝูยังอ่อนอยู่ แต่เธอก็เชื่อฟังโดยไม่รู้ตัว ภายใต้สายตาอ่อนโยนแต่ไร้คลื่นของถานเชิงตู้ เธอค่อย ๆ คลานไปที่เบาะผู้โดยสาร
เจียงซิงเกอกัดกรามแน่น กลั้นคำหยาบที่แทบจะหลุดออกมา
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชายแก่นี่ถึงได้ใช้ข้ออ้างว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่กลับโอ้อวดอย่างเปิดเผยถึงความพิเศษที่โหยวฝูมีให้เขา เป็นโรคจิตเภทหรือไง
เจียงซิงเกอยิ้มอย่างอ่อนโยน “แฟนของผมเอง ผมย่อมรับผิดชอบส่งเธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย คุณเป็นผู้ใหญ่ เป็นห่วงก็เป็นเรื่องปกติ แต่ฝูฝูคงไม่ชอบวิธีห่วงใยที่คุมเข้มเกินไปหรอก”
ถานเชิงตู้ไม่เล่นตามบท เขาแค่พูดราตรีสวัสดิ์กับโหยวฝู เมื่อได้ยินเธอตอบกลับด้วยเสียง “ฮึ!” เขาก็ยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป
เจียงซิงเกอกัดกรามจนแทบแตก เขาสงสัยว่าพรุ่งนี้เช้าความโมโหนี้คงทำให้เขาเป็นแผลในปากเต็มไปหมด
เขาหันไปเห็นโหยวฝูนั่งคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างเรียบร้อย มือทั้งสองวางบนตักอย่างว่าง่าย หากไม่ใช่เพราะใบหน้าหวานหยดย้อยราวลูกท้อและพลัมนั้น เธอก็เหมือนเด็กน้อยที่แสนว่านอนสอนง่ายจริง ๆ