โชคดีที่คอมเมนต์เลื่อนผ่านไปเร็วมาก มีคนเห็นไม่มาก
มีบางคนที่สังเกตเห็น "พระจันทร์พัฟฟ์" ก็แค่คิดว่าเป็นพวกจนที่ฝันเฟื่องก่อนตาย
กล้าดียังไงถึงปล่อยข่าวลือให้พี่พระจันทร์ รู้ไหมว่าพี่พระจันทร์นิสัยแย่แค่ไหน?
แต่ในบรรดาคนที่มองพัฟฟ์พระจันทร์เป็นเรื่องตลก ไม่มีใครที่เฉพาะเจาะจงเลยสักคน
หลังจากโหยวฝูเลิกไลฟ์ไปครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูบ้าน
แปลกจัง เธอไม่ได้สั่งอาหารกลับบ้านนะ
โหยวฝูอาศัยอยู่ในบ้านแนวราบแบบหนึ่งครัวเรือนต่อลิฟต์ ต้องใช้บัตรถึงจะขึ้นมาที่ชั้นที่กำหนด แม้แต่จะสั่งอาหารขึ้นมาก็ต้องโทรประสานล่วงหน้า
เธอกำลังรู้สึกแปลกใจ แต่ลู่เยว่หลินกลับใจกล้าหาญเกินตัว ตรงไปเปิดประตู
ประตูเพิ่งเปิดได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ เขาก็ยืดตัวตรง ราวกับถูกอะไรกระแทก แล้วก็ล้มลงไป
ร่างสูงใหญ่แข็งแรงกระแทกพื้นดังสนั่น
ดูเหมือนถูกจัดการในคราวเดียว
"คุณไม่เป็นไรนะ?"
โหยวฝูร้องลั่นด้วยความห่วงใย แต่ความจริงกลับตกใจจนวิ่งหนีเข้าห้องนอน
แต่วิ่งไปได้สองก้าวก็หยุด
เห็นแก่ตัว แต่ก็เห็นแก่ตัวได้ไม่สุด
"อย่ากลัว"
เสียงคุ้นเคยดังมาจากนอกประตู โหยวฝูหันกลับไปด้วยความประหลาดใจ
รองเท้าหนังสีดำเงางามเตะลู่เยว่หลินที่ขวางประตูออกไป
คนมาเหมือนมองลู่เยว่หลินเป็นศพ ปฏิบัติต่อเขาอย่างหยาบคายและตามอำเภอใจ
"คุณมาทำไม?"
พอโหยวฝูเห็นลู่หยุนเย่เดินเข้ามา ความกลัวก็หายไป ความสงสัยก็ผุดขึ้นมา
"ยกออกไป"
ก่อนจะอธิบายให้โหยวฝูฟัง ลู่หยุนเย่หันไปสั่งกับคนที่ประตู
แล้วโหยวฝูก็เห็นชายฉกรรจ์กล้ามล่ำสี่คนใส่ถุงคลุมรองเท้า โค้งให้เธออย่างสุภาพ จากนั้นก็ช่วยกันยกข้างละคน อุ้มลู่เยว่หลินออกไปเหมือนหามโลง
สุดท้ายไม่ลืมแม้แต่จะช่วยเช็ดบริเวณทางเข้าให้เธอด้วย
โหยวฝูเพิ่งเคยเห็นฉากแบบฆ่าเอาทรัพย์ในชีวิตจริงเป็นครั้งแรก ใบหน้างดงามดูงุนงง แม้แต่จังหวะกระพริบตาก็ช้าลง