โหยวฝูหายตัวไปในฝูงชนที่วุ่นวายอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เจ้าสือจิงจะจับความรู้สึกคุ้นเคยนั้นได้อย่างแม่นยำ ก็มองไม่เห็นแผ่นหลังของหญิงสาวแล้ว
ใจรู้สึกปั่นป่วนโดยสัญชาตญาณ แต่สมองของเจ้าสือจิงกลับปฏิเสธสัญญาณนี้
การชะงักไปเพียงชั่วพริบตานั้นเร่งรีบเกินไป เจ้าสือจิงจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
“นี่กำลังโมโหเรื่องอะไรน่ะ”
โหยวฝูถูกเจียงขั่นจูงมือ มองดูเขาก้มหน้าก้มตาเดินพุ่งไปข้างหน้า ท้ายทอยเหมือนกำลังแผ่ความโกรธเกรี้ยวออกมา
“ฉันโมโหที่ไอ้โง่นั่นพูดกับเธอแบบนั้นเมื่อกี้” เจียงขั่นหยุดอยู่ใต้ต้นมะพร้าว เขาหันกลับมา ดวงตาสีดำเป็นประกายวิบวับ “มันสมควรตายใช่ไหมล่ะ ฉันจะไม่ปล่อยมันไปแน่”
โหยวฝูขยี้ผมของเจียงขั่น รู้สึกว่าเขาเหมือนลูกหมาขนฟูตัวหนึ่ง “โอเค ไม่โกรธแล้วนะ ก็แค่โชว์นายแบบเอง ฉันยังไม่ได้ไปดูเลย”
แล้วพวกนายแบบที่อาศัยแสงไฟและบรรยากาศเสริมเนี่ยมีอะไรน่าดูกันล่ะ
โหยวฝูถ้าจะลูบกล้ามท้องนายแบบ ก็ต้องเป็นนายแบบที่ยอมเสียเงินให้เธอต่างหาก จะให้เธอจ่ายเงินไปดูผู้ชายน่ะนะ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า
บนโลกนี้มันไม่มีผู้ชายคนไหนเลยที่คู่ควรให้เธอจ่ายเงินเพื่อไปลูบ
เจียงขั่นพูดตะกุกตะกัก “ที่ฉันพูดไม่ใช่เรื่องนายแบบนี่ พี่โง่หรือไงเนี่ย ทำเอาฉันจะบ้า”
โหยวฝูหรี่ตาลงด้วยความโกรธจริงจัง “ใครโง่นะ ไร้มารยาทชะมัด”
เจียงขั่นเบะปาก พูดเสียงเบาว่า “เขาบอกให้เธอ 'ตาม' เขา เขาเป็นใครกันถึงมาพูดจาโอหังอวดดี เธอต่างหากที่เป็นคนถูกตาม”
โหยวฝู “...”
โหยวฝูแทบจะขำลมใส่ เธอนี่นะ ผู้ชายคนนี้เล่นเกินไปแล้ว เขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจเรื่องพวกนี้ แต่เจียงขั่นกลับมาจับผิดเรื่องการใช้คำซะได้
โหยวฝูตบไหล่เจียงขั่น “เพราะงั้นตอนนี้เจ้าน้อยขั่นก็ตามพี่อยู่ใช่ไหม”
เจียงขั่นทำสีหน้า “นี่พูดอะไรไร้สาระ” “ก็แน่สิ ฉันถูกเธอ 'นอน' ด้วยแล้ว ยังจะคิดเบี้ยวอีกหรือไง”