เจียงขั่นถือเมนูถามความเห็นโหยวฝูเสียงเบา โหยวฝูชี้นิ้วไปที่ข้าวเหนียวมะม่วงกับหมี่ผัดน้ำมันหอย
เจียงขั่นบอกสิ่งที่เธออยากกินกับพนักงานเสิร์ฟ แล้วจ้องเธอด้วยแววตากังวล: "เป็นอะไรไป?"
ทำไมจู่ๆ ก็ไม่พูด?
โหยวฝูกระพริบตามองเขา เอาหน้าพิงไหล่เขาไว้
เจียงขั่นงงงวย
หรือว่าโหยวฝูจะกลัวสังคม? ดูไม่ออกเลยนะ ครั้งที่แล้วที่คลับ เธอเจอพวกเขาครั้งแรกก็หงุดหงิดไม่ใช่เหรอ
แต่ความรู้สึกนี้ดีมาก โหยวฝูไม่สนใจคนอื่น มองแต่เขา ไว้ใจเขาทั้งหมด ราวกับว่าเขาคือคนเดียว
เจียงขั่นต้องยอมรับว่า ตอนนั้นในห้องส่วนตัวที่คลับ เขาอิจฉาเซี่ยยุ่นเจ๋อที่โหยวฝูพึ่งพาขนาดนั้น
โหยวฝูไม่สนสายตาคนอื่น เกาะแขนเซี่ยยุ่นเจ๋อแนบชิดเบาๆ ภาพนั้นสร้างแรงกระแทกให้เขาอย่างมาก
แต่ตอนนี้กลายเป็นเขาแล้ว ถึงได้รู้ว่ารสชาตินี้วิเศษแค่ไหน
"พี่สะใภ้ขี้อายจังเลยนะ"
เพื่อนคนหนึ่งพลางหัวเราะขึ้นมา "หรือว่าพวกเราน่ากลัวเกินไป?"
"ที่จริงพวกเราคุยง่ายจะตาย"