ลู่หลิงคงชะงัก สบตากับแววตาไร้เดียงสาของน้องสาว
ความงุนงงของโหยวฝูไม่เหมือนเสแสร้ง ทำให้ลู่หลิงคงตกอยู่ในความเงียบ
ที่ผ่านมา ลู่หลิงคงคิดมาตลอดว่าโหยวฝูจงใจแสดงออกว่าชอบเขาอย่างชัดเจน
เพราะถ้าคนๆ หนึ่งตั้งใจจะแอบชอบจริง ก็ไม่ควรจ้องมองอีกฝ่ายตรงๆ และส่งยิ้มหวานละลายแบบนั้น
"หืม?" ใบหน้าเรียวเล็กขาวสะอาดหมดจดขยับเข้าไปใกล้ นุ่มนิ่มราวกับจะดีดกลับได้ ชวนให้แตะสักที
โหยวฝูเป็นเด็กน้อยขี้สงสัย ดวงตากลมโตเป็นประกาย ขนตายังมีความชื้นที่ยังไม่จางหาย "ใครล่ะคะ ใครรู้เรื่องอะไร"
ลู่หลิงคงอ้ำอึ้ง "ไม่มีอะไร?"
ตกลงโหยวฝูแกล้งโง่หรือทำจริง?
ลู่หลิงคงไม่เคยเจอเรื่องยากจะไขเหมือนเรื่องโหยวฝูมาก่อนเลย ไม่ว่าจะในการเรียนหรือการงาน
โหยวฝูก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของลู่หลิงคง เธอต้องการระบายความรู้สึกมากกว่า
"หนูซ่อนได้ดีขนาดนี้ ทำไมถึงถูกจับได้นะ"
โหยวฝูคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ พึมพำเบาๆ "ในโลกนี้ยังจะมีใครที่มีการต่อต้านการสืบหาดีกว่าหนูอีกคะ เฟิงเย่รู้ได้ยังไงว่าหนูชอบเขา"
ลู่หลิงคง: "..."
จบเห่แล้ว เจ้าโง่นี่จริงจัง
ลู่หลิงคงนึกถึงงานวันเกิดของโหยวฝูเมื่อสองสามเดือนก่อน ที่บ้านเชิญแขกมามากมาย รวมถึงเพื่อนร่วมชั้นของโหยวฝู
เฟิงเย่ก็มา แต่ถูกโหยวฝูชวนมาในฐานะเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งแบบปิดทองหลังพระ
คืนนั้นโหยวฝูมองเฟิงเย่เป็นสิบๆ ครั้ง บางครั้งหดหู่ บางครั้งอาย บางครั้งงอน