ภายใต้แสงไฟเหลืองนวลในรถ ฉู่หยุนเสียนมองโหยวฝูพลางยิ้ม
โหยวฝูถูกเขามองจนขนลุก ใช้นิ้วพันปลายผมอย่างหงุดหงิด “คุณมองฉันแบบนี้ทำไม”
มือใหญ่ของฉู่หยุนเสียนวางลงบนศีรษะของโหยวฝูเบา ๆ ลูบไปมาอย่างอ่อนโยนและอดทน
“ผมกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อก่อน”
ฉู่หยุนเสียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยิ้ม ๆ “ตอนเราเพิ่งรู้จักกัน คุณในสายตาผมเหมือนนางฟ้าเลย ทุกวันผมคิดแต่เรื่องว่ามีผู้หญิงที่เรียบร้อยและใจดีแบบนี้ได้ยังไง ตอนนั้นผมได้แต่แอบมองคุณ”
“หมายความว่าไง”
โหยวฝูกำลังเคลิบเคลิ้มกับสัมผัส กลับผลักมือฉู่หยุนเสียนออก อารมณ์เสียขึ้นมาทันที “คุณว่าฉันเสแสร้งข้างนอกใสข้างในงั้นสิ”
ฉู่หยุนเสียนจับมือเล็กสองข้างที่โหยวฝูเอามาข่วนเขาด้วยความโกรธ จูบที่หลังมือทีละข้าง “จะเป็นไปได้ยังไง ผมหมายความว่าเบบี๋คุณน่ารักกว่าที่ผมคิดอีก คุณทำอะไรก็ได้ต่อหน้าผม”
ไม่ต้องเรียบร้อย จะดุเขาหรือด่าเขาก็ได้ตามสบาย เรียกร้องสูงแต่กับตัวเองต่ำ ทุกอย่างนี้เขารู้สึกว่าน่ารักหมด
“ฮึ” โหยวฝูชำเลืองมองเขา “นี่ต้องให้คุณบอกด้วยเหรอ”
ฉู่หยุนเสียนอดใจไม่ไหวบีบแก้มเธอ นุ่มละเอียดเหมือนเคย
“โดยปกติแล้วฟังเรื่องเมื่อกี้ ก็น่าจะซึ้งใจบ้างนะ”
โหยวฝูเที่ยงธรรมเด็ดขาด “นั่นเป็นสิ่งที่คุณควรทำ มองไม่เห็นจุดให้ซึ้งใจเลยสักนิด”