[☾]: ทำไมฉันเป็นห่วงเธอแล้วกลับคิดถึงตอนที่เธอร้องไห้?
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: ฮึ
[☾]: หมูน้อย
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกฉันว่าหมู!
[☾]: ตรงนี้ไม่มีคนอื่น เรียกหมูน้อยสักสองสามคำจะเป็นอะไรไป?
[พัฟพัฟนุ่มนิ่ม]: ระวังฉันจะร้องไห้ให้ดูเลย!
[☾]: ดี
[☾]: ร้องไห้ให้ฉันดูสิ
[☾ เริ่ม วิดีโอตุ้บคำพูด]
โหยวฝู: “...”
ถ้าเปี๋ยเร่อจะเอาจริงกับทุกคำพูดของเธอจริง ๆ งั้นตอนที่เธอพูดว่า “ให้ฉันสักร้อยล้าน” ก็น่าเอาจริงด้วยสิ
เพิ่งจะปาของขวัญให้เธอวันแรกก็ขอวิดีโอคอลแล้ว คมในฝักชัด ๆ
แต่ในเมื่อเปี๋ยเร่อเริ่มก่อน เธอก็ไม่อยากปฏิเสธ
ยังไงโหยวฝูก็ต้องใช้ใบหน้านี้ล่อเงินเพิ่มขึ้นอีกไม่ใช่หรือไง
นิสัยของเปี๋ยเร่อแย่ขนาดนั้นรู้สึกว่าผิวน่าจะไม่ค่อยดี
ถ่ายรูปไม่เคยเห็นหน้า อินสตาแกรมและทวิตเตอร์ก็ไม่มีเซลฟี่ แค่นี้ก็พอรู้แล้วว่าหุ่นดีแต่ใบหน้าคงแย่แค่ไหน
ถ้าหล่อจริง จะไม่ลงรูปเซลฟี่ได้ยังไง
โหยวฝูไม่คบคนขี้เหร่เด็ดขาด
ดีนะที่ระหว่างเธอกับพี่ใหญ่ก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบแฟน
ก็แค่ทำตัวเหมือนรับมือเจ้านาย เจ้านายใหญ่ อำนาจล้นฟ้า พวกชายวัยกลางคนหัวล้านพุงพลุ้ย...
คิดถึงเงาสะท้อนบนกระจกของเปี๋ยเร่อ อย่างน้อยหุ่นก็ดี
เดี๋ยวเธอจะเล็งสายตาไปที่เรือนร่าง พยายามไม่มองที่หัว
ขอแค่เปี๋ยเร่ออย่ายื่นกล้องมาถ่ายหน้า...
โหยวฝูตั้งจิตตั้งใจอยู่นาน ประมาณสิบวิได้มั้ง ถึงกดรับสาย
บนหน้าจอปรากฏชายหนุ่มคนหนึ่ง
ผมสีดำสนิท คิ้วดั่งดาบ ดวงตาดั่งดาว เส้นกรามชัดเจน หล่อแบบพุ่งเข้าใส่โดยตรง