เสินหาวแห่งย่านเกม ปรมาจารย์เซี่ยวเซี่ยวเล่อ ซึ่งก็คือเซียวเหอ จริง ๆ แล้วเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นใหญ่ของโต่ว
ลู่หยุนเย่ไม่สนใจว่ามันจะถูกกฎหรือไม่ เขายื่นมือขอพร็อพสั่งทำพิเศษที่มีข่าวว่าจำกัดโควตาโดยตรง
แทนที่จะอ้อมค้อม สู้รังแกเพื่อนรักโดยตรงยังดีกว่า
แต่ด้วยฐานะของลู่หยุนเย่ อย่าว่าแต่อยากได้ของสั่งทำพิเศษเลย ต่อให้อยากได้สิบชิ้น ก็มีคนยอมคุกเข่าถวายให้
เซียวเหอกำลังแอบดูไลฟ์ของโหยวฝูอยู่พอดี กลัวลู่หยุนเย่จะคิดมาก เขาถึงขั้นดูแบบซ่อนตัว เวลาส่งของขวัญก็ใช้บัญชีน้อยส่ง
ตอนที่ได้รับข้อความของลู่หยุนเย่ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดและตื่นตระหนกเหมือนทำผิด
แต่พอดูดี ๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่เพื่อนรักไม่ได้จับได้ว่าตนแอบดูไลฟ์ของแฟนเก่าเขา
เซียวเหอพิมพ์ตอบกลับ: โอเค ฉันจัดการให้ นายอยากได้เอฟเฟกต์แบบไหน แล้วก็ชื่อของขวัญพิเศษ คิดได้แล้วบอกฉัน
ถึงแม้บนหน้าฉากจะจำกัดโควตาสั่งทำไว้ปีละห้าที่ แต่ถ้าเงินถึง ทุกอย่างก็ง่ายดาย
ลู่หยุนเย่ก็เหมือนเครื่องพ่นเงินไร้ขีดจำกัด ตู้เอทีเอ็มเดินได้ที่ไม่มีวันหมด สิ่งที่ไม่เคยขาดมากที่สุดคือเงิน
ในขณะเดียวกัน แมงกะพรุนสีขาวสะอาดโปร่งเบาตัวแล้วตัวเล่าก็ปรากฏขึ้นบนจอ หนวดสัมผัสพลิ้วไหว
โหยวฝูเบิกตากลมโตเหมือนเมล็ดอัลมอนด์ ประคองหน้าด้วยความดีใจ: "คุณดีแอบไปมีของขวัญพิเศษตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
สวินจื่อ: "ฉันหน้าด้านไปขอให้คนอื่นทำลับหลังให้ ไม่ชอบเหรอ"
แรงบันดาลใจของรูปร่างแมงกะพรุน แน่นอนว่ามาจากกระโปรงสีขาวตัวเล็กที่เขาเห็นโหยวฝูใส่ตอนเจอกันครั้งแรกในชีวิตจริง
โหยวฝูไม่มีทางไม่ชอบของขวัญที่แพงขนาดนี้อยู่แล้ว: "ชอบสิ"
ชื่อก็ไพเราะมาก โหยวฝูต้าหวาง!
ดีเอน่าจะกดเข้ามาดูข้อมูลส่วนตัวจริงของเธอแล้ว เลยตั้งชื่อพ้องเสียงขึ้นมา
ตอนนี้โหยวฝูจะไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปแล้วเวลาพี่ใหญ่รู้ชื่อจริงของตน หรือแม้แต่สงสัยว่าถูกแฉ
แต่สิ่งที่โหยวฝูไม่รู้ก็คือ ดีเคไม่ได้รู้ชื่อเธอจากข้อมูลชื่อจริง แต่ได้รับการแนะนำโดยตรงจากแฟนเก่าของเธอ