โหยวฝูความจริงแล้วขี้ขลาดมาก แต่บางครั้งเธอก็ดื้อรั้นจนน่าเหลือเชื่อ
เพราะงั้นถึงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ที่น่ากลัวในสายตาเธอ เธอก็จะตัวสั่นแต่ไม่ยอมแพ้
ส่วนโจวรั่วหมิงไม่ใช่โหยวฝู ไอเย็นกดดันของเฉินร่างทำเอาเธอตกใจแทบสิ้นสติ เธอมองไปทางโจวเหยียน พบว่าโจวเหยียนไม่ได้มองเธอ แต่มองโหยวฝูที่ถูกเฉินร่างกอดไว้ในอ้อมแขน
โจวรั่วหมิงพูดเบา ๆ ว่า "ขอโทษค่ะ"
เฉินร่าง: "ดังกว่านี้หน่อย บอกให้เคลียร์ว่าเธอผิดตรงไหน"
โจวรั่วหมิงร้องไห้พลางขอโทษ: "ขอโทษนะ หนูไม่น่าทำชุดนักเรียนของเธอเปื้อนเลย"
โหยวฝูดมจมูกพลางพูดว่า: "ไม่ใช่ เธอไม่ได้ตั้งใจทำชุดนักเรียนของฉันเปื้อน"
โจวรั่วหมิงมองเธอด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา
โหยวฝูซบหน้าเล็ก ๆ บนไหล่ของเฉินร่าง คล้ายสูดซับความกล้า: "แต่เธอ... เธอไม่ยอมขอโทษเอง ยังให้ที่บ้านมาด่าฉันอีก เธอนี่แย่ชะมัด"
เรื่องนี้เดิมทีเป็นเรื่องเล็กมาก สาเหตุก็คือความพลั้งเผลอไม่ตั้งใจ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าทุกคนต่างเสียหน้า
โจวรั่วหมิงจ้องมองเธอนิ่ง จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮ: "ขอโทษ หนูผิดจริง ๆ ค่ะ หนูไม่อยากแย่เลย ขอโทษนะ"