โหยวฝูเห็นเฉินร่างตั้งแต่ครั้งแรกที่ถนน เขาดูรวยและหยิ่งผยองมาก เหมือนตั๋วอาหารสีทองอร่ามเลย
แต่ผ่านมาหลายวัน ก็มีความผูกพันแล้ว จะปล่อยให้เขาเร่ร่อนข้างถนนไม่ได้เด็ดขาด!
โหยวฝูปลอบเฉินร่าง: “อย่ากังวลไปเลยนะ เราสองคนพึ่งพาคนอื่นด้วยกันก็ได้ แต่กินข้าวเยอะไม่ได้นะ เดี๋ยวจะโดนไล่ออกนะคะ”
เฉินร่าง: “...”
เขาไม่คิดเลยว่าโหยวฝูจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ พูดตามตรงเขาซาบซึ้งมาก ขอบตาแทบจะร้อนผ่าว เด็กเหม็นของเขาดันไม่ทอดทิ้งเขาเลย ยังคิดจะเลี้ยงดูเขาไปด้วยกันอีก
เฉินร่างทำเสียงอ่อนโยน: “ล้อเธอเล่นน่ะ ลุงของเธอต่อให้อีก 800 ปีก็ไม่มีทางล้มละลายหรอก เธอสบายใจกินข้าวนิ่ม ๆ เถอะ”
โหยวฝูถอนหายใจโล่งอก ยิ้มจนฟันแทบหลุด เฉินร่างอาศัยจังหวะที่เธอผ่อนคลาย รวดเร็วปานสายฟ้าคว้าถุงของลึกลับจากข้างหลังเธอไป
โหยวฝูตกตะลึง ทำแบบนี้ได้ยังไง!
ฉวยโอกาสจากเด็ก!?
ผู้ใหญ่ที่ไร้ยางอายจริง ๆ เลย!
เฉินร่างพอเห็นของที่โหยวฝูซ่อน ก็งุนงง: “แค่เค้กทำไมต้องซ่อน? ฉันจะแย่งเธอกินหรือไง?”
โหยวฝูเอื้อมมือกระโดดสองที: “งั้นคืนมาให้หน่อยค่ะ”
โหยวอี่โหรวพูดยิ้ม ๆ: “ฝูฝูทำเองน่ะ เธออยากให้คุณ”
โหยวฝูหน้าแดงก่ำ ไม่มีเหตุผลแต่ก็แย้งสุดเสียง: “ไม่ใช่ที่ฝูฝูทำนะ ขนาดอบเสียแล้วจะเป็นของฝูฝูได้ยังไง?”
ตอนเช้า เธออบเค้กก้อนเล็ก ๆ สองก้อนโดยมีแม่ช่วย ก้อนนึงไหม้นิดหน่อย อีกก้อนไหม้กว่า
ก้อนที่ไหม้กว่าให้เฮ่อชิงซ่งไปแล้ว
ส่วนก้อนที่ไหม้นิดหน่อย โหยวฝูลังเลตอนกินข้าวอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้เอาให้เฉินร่าง