[ขอบคุณ". !"เบบี๋สำหรับการรับรองขั้นเทพ ดีใจสุด ๆ เลยค่ะ!!](สัญลักษณ์พิเศษที่ขึ้นต้นด้วย id ไม่สามารถแสดงได้ ยังไงก็ขอขอบคุณนะคะ~)
อีกแล้วสินะ
สวินจื่อคิด
โดยไม่ทันตั้งตัว ก็ได้เจอโหยวฝูข้าง ๆ ชายอื่นอีกแล้ว
ดูเหมือนทุกครั้งก็เป็นแบบนี้
โหยวฝูก็เห็นเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่ายังจำเขาได้
“สวัสดีค่ะ”
โหยวฝูทักทายสวินจื่อ
ไม่ใช่ว่าเธอมีมารยาทดีหรอกนะ ที่สำคัญคืออีกฝ่ายจ้องเธอเขม็ง แววตาก็แปลก ๆ
โหยวฝูเพิ่งมานึกได้ทีหลังว่า สีหน้าประหลาดของสวินจื่อ คงเป็นเพราะคนข้างกายเธอเปลี่ยนไป
ถึงตอนที่รู้จักสวินจื่อ ลู่หยุนเย่กับเธอก็ยังไม่ใช่คู่รักกัน แต่หลังจากนั้นทั้งสองคนก็คบกันจริง ๆ
ในเมื่อสวินจื่อเป็นเพื่อนของลู่หยุนเย่ เขาก็น่าจะรู้แล้วนี่ว่าพวกเธอเลิกกันแล้ว
แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมองประเมินเธอด้วยสายตาคล้ายจับผิดแบบนั้น?
โหยวฝูหงุดหงิดนิดหน่อย ถ้ารู้งี้ไม่ทักทายเขาดีกว่า เธอนี่มันมีมารยาทเกินไปจริง ๆ!
ถานเชิงตู้ก้าวเข้ามาบังสายตาส่วนใหญ่ของสวินจื่อพอดี “ท่านประธานสวินเดินทางกลับด้วยนะครับ คราวหน้าค่อยพบกันใหม่”
เจียงซิงเกอจับมือโหยวฝู “ไปกันเถอะ”
โหยวฝูแกว่งมือที่กุมกันเบา ๆ แล้วเดินตามเจียงซิงเกอไปอย่างว่าง่าย
แววตาสวินจื่อเป็นประกาย
นี่ใครอีกเนี่ย?
ลู่หยุนเย่ไร้ประโยชน์จริง ๆ ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเลยสักนิด พัฟฟ์เพิ่งเลิกกับเขาไม่นานก็มีแฟนใหม่แล้ว