“เติมเครดิตหรือยัง”
ซีมู่หลินถือโทรศัพท์พลางเร่งเพื่อนข้างกาย
“ได้แล้วๆ” เฉิงหลี่ดื่มเหล้าไปหนึ่งอึก “ข้าว่านายนี่เกินไปไหม ก็แค่สตรีมเมอร์เล็กๆ คนหนึ่ง ใช้เงินนัดออกมาก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ”
“นายไม่เข้าใจหรอก” ซีมู่หลินทำจมูกใส่วาจาเขา “เมิ่งเมิ่งไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ แบบนั้น แถมฉันชอบเธอจริงๆ ด้วยนะ ไม่ใช่แค่เล่นๆ”
“นายชอบอะไรเธอ”
สวี เมิ่งเจ๋อมองไปที่หน้าจอ
สตรีมเมอร์สาวห้าคนเชื่อมต่อกันแล้ว หน้าจอแบ่งเป็นช่องเล็กๆ เหล่าสาวงามที่มีเสน่ห์ต่างกันไปกำลังคุยหาหัวข้อไปเรื่อย
เมิ่งเมิ่งที่ซีมู่หลินชอบคือคนที่สองทางขวา สาวน้อยบ้านนอกผู้งดงามอ่อนหวาน
ผมยาวดำตรง ผิวขาวซีด ใต้ฟิลเตอร์แผ่รัศมีพร่ามัว
ซีมู่หลินดวงตาอาบรอยยิ้ม “พวกนายไม่คิดว่าเธอพิเศษเหรอ เธอปฏิบัติต่อพี่ใหญ่ทุกคนเท่าเทียมกัน ฉันปาของให้เธอไปเกือบสองร้อยชิ้น เธอก็ยังไม่เคยเอาใจฉันเลย”
เฉิงหลี่ “ฉันว่านายนั่นแหละพิเศษ พิเศษเหมือนลูกชายโง่ๆ ของเจ้าของที่ดิน”
ปาของมากกว่าคนอื่นแต่ไม่ได้น้ำจิ้มเลยสักนิด ก็โง่จริงๆ นั่นแหละ
“รีบเปิดดวลเถอะ” ฉี ซือเหนียนพูดพลางถอดแว่นไร้กรอบวางไว้ข้างๆ แล้วนวดสันจมูก “เมื่อคืนนอนดึกมาก ง่วงจนจะตายแล้ว”
“เดี๋ยวก่อน อีกแป๊บเดียว”
ซีมู่หลินรู้ตัวว่าผิด จึงรับปากจะให้ความสะดวกแก่ฉี ซือเหนียนในการประมูลสัปดาห์หน้า
ฉิน เฟยที่เล่นมือถืออยู่ตรงมุมไม่ได้ปริปาก ยังไงพอเปิดดวลเมื่อไหร่ เขาก็แค่ส่งของขวัญให้สตรีมเมอร์สาวใสซื่อของซีมู่หลินก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว