คนต่อมาที่ออกมาคือซืออู้ เขาสวมแว่นตาที่มีรอยร้าว และบนลำคอมีรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำ
รูปทรงของฝ่ามือ เป็นรอยเรียวงามละเอียดอ่อน มองอย่างไรก็ดูเหมือนเป็นฝีมือของเด็กสาว
ซืออู้ไอสองครั้ง น้ำเสียงแหบเล็กน้อย "คุณอา ลุงใหญ่ ไม่ต้องกังวลนะครับ สิ่งที่เบบี๋ทำกับผมเหล่านี้ ผมจะไม่พูดออกไปหรอกครับ ไม่ว่าเธอทำอะไรกับผม ผมก็ยินดีราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง"
เฉินร่างเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นนิ่งเงียบอย่างสุดซึ้ง "แกกำลังอดทนแบกรับอะไรอยู่กันแน่"
คนสุดท้ายที่ออกมาคือเฮ่อชิงซ่ง บนใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขามีรอยกัดเล็ก ๆ น่ารักน่าเอ็นดู
เฮ่อชิงซ่งดูราวกับดอกไม้ร่วงโรย เสื้อผ้ายังกะรุ่งกะริ่ง แต่ก็โค้งคำนับให้ทั้งสองท่าน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "ท่านทั้งสองล้วนเป็นผู้ใหญ่ที่ฝูฝูเคารพ ผมคิดว่าท่านคงยังจำได้ว่า ผมกับฝูฝูมีพันธะสัญญาสู่ขอเป็นคู่หมายกัน"
ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นสื่อแม่สื่อนั้น แน่นอนก็คือโหยวฝูในวัยเด็กนั่นเอง
เฮ่อชิงซ่ง "ผมคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่เราทั้งสองฝ่ายจะต้องทำตามคำมั่นสัญญาที่มีต่อกัน"
เขายกมือซ้ายขึ้น บนนิ้วนางก็มีรอยกัดหนึ่งรอยเช่นกัน สีเข้มกว่า สีแดงสดราวกับรอยเลือด