(รบกวนท่านผู้อ่านทุกท่านเริ่มอ่านจากจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ในบทที่แล้วนะคะ มีเพิ่มให้ 2,000 ตัวอักษร)
กู้ยี่ปั๋วหัวเราะเยาะ "ไม่เชื่อฉันจะไปเชื่อแกหรือไง? ฉันไม่ได้ใส่ร้ายแกนะ ที่แกกับซืออู้สนิทกับผู้หญิงแซ่ไป๋คนนั้นคือเรื่องจริง"
เฮ่อชิงซ่ง "ไม่สนิท ไม่เคยคุยกันตามลำพัง"
เขากุมมือโหยวฝู สายตาอ่อนโยน ถ้อยคำจริงใจ "ฉันกับไป๋เหอไม่ได้มีเรื่องส่วนตัว ทุกครั้งที่เธอมาหาซืออู้ เธอจะทักทายฉันไปด้วย แค่มีความสัมพันธ์แบบนี้จริงๆ"
เมื่อเทียบกับการดิสเครดิตแบบตรงไปตรงมาของกู้ยี่ปั๋วแล้ว เฮ่อชิงซ่งเหยียบซืออู้ได้แนบเนียนและมีชั้นเชิงกว่ามาก
เฮ่อชิงซ่งรู้จักโหยวฝูดี แม้ว่าในสี่คน โหยวฝูจะดูห่างเหินกับซืออู้มากที่สุด แต่เธอมักจะชอบผู้ชายที่ค่อนข้างเสแสร้ง เมื่อเทียบกับอีกสองคนแล้ว เฮ่อชิงซ่งกลับระวังซืออู้มากกว่า
โหยวฝูจับผิด "ทำไมเธอต้องทักทายนายด้วย ส่องกระจกดูตัวเองบ้างสิ"
เฮ่อชิงซ่งรับคำอย่างว่าง่าย "ฉันผิดไปแล้ว"
ซืออู้แทรกขึ้นมา "ฉันมีโอกาสขอแก้ตัวไหม?"
โหยวฝูถลึงตาใส่เขา "ไม่มี!"
ตั้งแต่วินาทีที่เขาเปรียบเปรยว่าน้องฝูอ้วนเมื่อกี้ ก็ถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว!
ถึงโหยวฝูจะชอบหุ่นของตัวเองมากก็เถอะ แต่ไม่ยอมรับให้แค่ซืออู้มาประเมิน
แถมเขายังลูบอยู่นาน สุดท้ายยังหยิกเนื้อเธออีก ซืออู้ตัวร้าย
เฮ่อชิงซ่งฉวยโอกาสแก้ตัวให้ตัวเองอีก "ฝูฝู เธอก็รู้ ตั้งแต่เด็กจนโต นอกจากเธอแล้วฉันไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีกเลย"
โหยวฝูเศร้าสร้อย "พูดยากนะ ตอนฉันไม่อยู่ใครจะรู้ว่านายจะไปมีเพื่อนสนิทคนใหม่หรือเปล่า"
เฮ่อชิงซ่งรู้ว่าโหยวฝูกำลังแสดง แต่เขาก็ใจอ่อนอยู่ดี
"ขอโทษ ต่อไปนี้ฉันจะรักษาระยะห่างกับคนอื่นแน่นอน"
โหยวฝูแอบหัวเราะในใจ
ฮึ รู้สึกผิดไปให้มากๆ เลยนะ
เปลี่ยนความน้อยใจหนึ่งส่วนให้เกินจริงเป็นสิบส่วน แล้วจะได้ค่าชดเชยร้อยส่วน นี่ก็เป็นหนึ่งในปรัชญาชีวิตของคุณหนูโหยวฝูเหมือนกัน
กินอาหารเช้าที่มีประโยชน์และอร่อยที่เฮ่อชิงซ่งทำเสร็จ โหยวฝูเล่นอยู่ที่หอของพวกเขาจนฟ้ามืด ถึงได้ให้เฮ่อชิงซ่งขับรถไปส่งกลับ
ทั้งที่เป็นแค่ไปส่งโหยวฝู แต่เบาะหลังยังมีคนตามไปคุ้มกันอีกสาม
เฮ่อชิงซ่งพูดไม่ออก "พวกนายตามมาทำไม?"