(เป็นการเล่าย้อนหลังแบบเดียวกับโลกแรก และจะมีตอนเจ้าเด็กน้อยตัวกลม ฝูเป่าอีกหลายตอน ใครไม่ชอบเนื้อหาเด็กเล็ก เก็บไว้อ่านทีหลังแล้วข้ามไปก่อนได้นะคะ~)
ถึงจะขี้อ้อนและเอาแต่ใจไปบ้าง แต่โดยรวมแล้ว โหยวฝูเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรๆ ได้ดี
โหยวอี่โหรวขอบคุณสวรรค์นับครั้งไม่ถ้วน ที่นำพาโหยวฝูเข้ามาในชีวิต ส่องสว่างและเยียวยาชีวิตอันแห้งแล้งของเธอ
กินข้าวเสร็จ โหยวฝูก็นอนแผ่ผลาญอาหารอยู่ในอ้อมกอดเฉินร่าง
เฉินร่างลูบท้องเด็กน้อย
ตั้งแต่พาโหยวฝูออกไปกินข้าวนอกบ้านครั้งแรก เฉินร่างก็ติดนิสัยนี้
ตอนนั้นโหยวฝูยังไม่ออดอ้อนเขาขนาดนี้ เป็นเด็กน้อยอ่อนหวานปรับตัวเก่ง รู้จักเอาใจคนอื่น
หลังจากเฉินร่างจัดการเรื่องเข้าจวนให้โหยวอี่โหรวเสร็จ ก็พาโหยวฝูไปกินข้าวที่ร้านอาหารส่วนตัวใกล้ๆ เด็กน้อยหิวมาระยะหนึ่งแล้ว และไม่ได้กินของอร่อยมานาน เลยก้มหน้าก้มตากินเหมือนลูกหมาโดยไม่ปริปาก
พูดง่ายๆ คือไม่รู้ว่าตัวเองอิ่ม แล้วก็กินต่อไปเรื่อยๆ
แต่ก่อนหน้านี้ ป่านเฉินร่างจะไม่เคยเลี้ยงเด็ก เห็นเด็กยังเดินอ้อมเลย เขาจึงไม่ทันสังเกตว่าปริมาณอาหารที่โหยวฝูกินนั้นเกินกว่าเด็กปกติมาก เมื่อมองจากมุมผู้ชายวัยผู้ใหญ่ เขากลับรู้สึกว่าโหยวฝูกินไม่มากเลย
ผลสุดท้ายคือโหยวฝูท้องน้อยป่องกลม ถูกเฉินร่างจูงมือกลับโรงพยาบาล
โหยวอี่โหรวมองออกตั้งแต่โหยวฝูเดินเข้ามา เธอรีบเรียกเด็กน้อยมาที่เตียงอย่างร้อนรน ลูบท้องลูก แล้วบอกเฉินร่างอย่างอ้อมค้อมว่าเด็กกินเยอะไป
“แถมปกติเรากินกันแต่ของอ่อนๆ เธอกินแบบนี้หนักเกินไป จะย่อยไม่ไหวนะ”