โหยวฝูถูกปลอบจนหายงอนอย่างเสียมิได้ เธอเป็นเด็กน้อยที่มีความต้องการสูง แถมยังมีนิสัยขี้หวงอยู่บ้าง
แค่คิดว่าเฉินร่างจะมอบความรักทั้งหมดที่เคยให้เธอแก่เด็กคนอื่น เธอก็แทบจะหายใจไม่ออกแล้ว
ดีที่ไม่มีเด็กคนอื่น
วันนั้นเฉินร่างกลับบ้านดึกมาก เขาย้ำกับโหยวฝูหลายครั้งว่าจะรักเธอคนเดียวก่อนกลับไป จะได้ป้องกันไม่ให้เด็กน้อยนึกแค้นทีหลัง
เด็กคนนี้ยิ่งสนิทยิ่งได้ใจ
ตอนแรกพบกันยังนุ่มนิ่มน่ารักราวกับเด็กน้อยในฝัน แต่ตอนนี้กลายเป็นปีศาจน้อยเต็มตัวแล้ว
แต่ตอนที่เฉินร่างจากไป มุมปากของเขากลับแฝงรอยยิ้มไว้
เทียบกับตอนที่โหยวฝูไม่กล้าทำตัวเหลิงต่อหน้าเขาแล้ว เขาชอบโหยวฝูที่งอแงใส่เขามากกว่า
หลังจากเฉินร่างไปแล้ว โหยวอี่โหรวก็กอดโหยวฝูนั่งบนเก้าอี้โยกด้วยสีหน้ากังวลใจ "เบบี๋ ถ้าเรากลับไปอยู่บ้านเก่าด้วยกัน หนูจะไม่มีความสุขไหม"
โหยวฝูกระพริบตามองหน้าแม่ แม้จะไม่อยากใช้ชีวิตลำบากเลยสักนิด แต่เธอยิ่งไม่อยากให้แม่คิ้วขมวด "ไม่ ไม่เลยค่ะ"
หากต้องเลือก แน่นอนว่าฝูฝูย่อมเลือกอยู่กับแม่
โหยวอี่โหรวมองโหยวฝูที่ดูหงอย ๆ แต่ยังยิ้มยอมอยู่ให้ตน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรักใคร่เอ็นดู
"แม่แค่ถามดูเฉย ๆ เรายังอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ"
……
โหยวฝูเดินมาถึงบ้านสีเหลืองเพียงลำพัง เธอเดินมาอย่างเหนื่อยล้า เท้าเล็ก ๆ ถูเสียดจนเจ็บไปหมด