(เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย สุดสัปดาห์นี้เก็บงานไม่จบ เป็นความผิดของเจ้าเหมียวล้วน ๆ ได้โปรดร่วมกันประณามมันกับฉันด้วย (ตัวเล็กแค่นี้แต่แบกหม้อใบใหญ่ได้แล้ว))
(ตอนที่แล้วเพิ่มให้อีกหนึ่งพันตัวอักษร อยู่หลังรูปภาพนะคะ ถ้าใครยังไม่เห็นลองกดรีเฟรชดูใหม่)
(ตอนพิเศษยังเขียนไม่เสร็จ......ขอโทษท่านผู้อ่านที่รักทุกท่านด้วยนะคะ พรุ่งนี้เลิกงานแล้วจะมาเขียนต่อ~)
ทางออกสถานีรถไฟใต้ดินที่ผู้คนเดินขวักไขว่ เหวินเหรินอวี่จ้องหน้าจอมือถือนานมาก
จนกระทั่ง—
"นั่นเหวินเหรินอวี่หรือเปล่า"
"ไม่มีทาง เขาจะมาอยู่คนเดียวในที่แบบนี้ได้ยังไง"
"แต่รูปปากเหมือนมากเลยนะ"
"งั้นเธอลองไปขอวีแชทดูละกัน"
"อือ ฉันไม่กล้าหรอก"
เหวินเหรินอวี่เก็บมือถือ กวักเรียกรถแท็กซี่ ทิ้งคนที่จำเขาได้ไว้ข้างหลัง
เหวินเหรินอวี่มองทิวทัศน์ที่วิ่งผ่านไปรวดเร็วนอกหน้าต่าง สมองมีแต่หน้าโหยวฝูเต็มไปหมด
เขาไม่อยากสงสัยแฟนตัวเอง
แต่จู่ ๆ ก็ผิดนัดมันยากที่จะไม่ให้คิดมาก
คิดว่าเธออยู่ที่ไหน คิดว่าเธอยังอยู่กับเพื่อนที่ว่านั่นหรือเปล่า
พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่
อยู่กับคนอื่นแล้วสนุกกว่าอยู่กับเขาหรือเปล่านะ
เหวินเหรินอวี่หลับตาแน่น
ในมือก็ดังทำนองเพลงเฉพาะของโหยวฝูขึ้นอีก
[รุ่นพี่ลูกหมา]: เสี่ยวอวี่ไม่พูดอะไรเลย
[รุ่นพี่ลูกหมา]: โกรธเค้าแล้วเหรอจ๊ะ
[รุ่นพี่ลูกหมา]: เบบี๋เบบี๋เบบี๋ สนใจเค้าหน่อยนะ
เหวินเหรินอวี่ถูกง้อจนหายงอนอย่างน่าประหลาด
ช่างเถอะ โหยวฝูก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย
[WRY]: ไม่ได้โกรธเธอเลยเบบี๋
[รุ่นพี่ลูกหมา]: แก่แล้วไม่เจียม ฉันเป็นรุ่นพี่ เธอจะเรียกเค้าว่าเบบี๋ไม่ได้นะ
[WRY]: เป็นรุ่นพี่ แล้วก็เป็นเบบี๋ด้วย
ผ่านอุโมงค์ ในรถมืดลง เหวินเหรินอวี่เหลือบเห็นเงาตัวเองบนกระจกรถโดยไม่ตั้งใจ
เขากำลังยิ้ม
เหมือนคนโง่ไม่มีผิด
เหวินเหรินอวี่เสียบหลอดลงในฝาพลาสติกของชามะนาวเย็น
มะนาวแช่นานเกินไป ดื่มเข้าปากมีรสฝาด ๆ
หน้าจอมือถือกระพริบอีกสองที คราวนี้เป็นโทรศัพท์จากผู้จัดการ
"มีอะไร"
"นายถูกคนถ่ายรูป" เสียงผู้จัดการค่อนข้างจริงจัง
"ถ่ายก็ถ่าย" ไม่ใช่ไม่เคยถูกถ่ายสักหน่อย
"หน้าจอมือถือถูกถ่ายติดด้วย เนื้อหาที่แชตเบลอมาก แต่มองออกว่าเป็นชื่อที่บันทึกไว้"