เฟิ่นเฟิ่นพูดไม่ออก ใบหน้าแต่งแต้มน่ารักก็ปกปิดสีหน้าที่ทรุดลงในพริบตาไม่มิด
โหยวฝูอึดอัดจนอยากตัดสายดวลทิ้ง แต่นั่นก็แค่คิด เพราะเธอไม่ยอมทิ้งแต้มหรอก
แต่เธอก็ใกล้จะฟังไม่ไหวแล้วจริง ๆ เธอไม่เข้าใจว่าเฝินเฝินวาจะถามให้มันรู้ดำรู้ดีไปทำไม
ปล่อย DK เถอะ ปล่อยทุกคนในไลฟ์ด้วย
มีอะไรน่าถามนักหนา
ความจริงใจของพี่ใหญ่น่ะ ก็เหมือนเงาจันทร์ในน้ำ พอคิดจะช้อนขึ้นมาก็สลายไป
ทำไมไม่เอาแบบเธอบ้าง ตักตวงเงินจริงทองแท่งมาเลี้ยงชีพยามแก่เถอะ
สวินจื่อก็จนใจ
หลายครั้งคนเราทำอะไรลงไปโดยไม่มีเหตุผลที่ลึกซึ้งอะไร และไม่ได้มาจากความต้องการทางอารมณ์ที่ท่วมท้น
แค่ขยับนิ้ว ส่งของที่เขามองว่าเป็นเงินกระจอกจิ๊บ ๆ ไม่สมควรเก็บมาใส่ใจ แรงจูงใจเบื้องหลังไม่ได้ชัดเจนอย่างที่เฟิ่นเฟิ่นคิดเลย
เฝินเฝินวา: "แล้วทำไมคุณถึงเป็นอัศวินให้พัฟฟ์ล่ะ คุณใช้ฉันเล่นงานเธอใช่ไหม ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไมเธอกลับมาไลฟ์แล้วคุณถึงไปขึ้นแท่นให้เธออีกล่ะ"
น่าชื่นชมนัก ในที่สุดเฟิ่นเฟิ่นก็ดูออกว่าเธอถูก DK ใช้เป็นเครื่องมือแล้ว โหยวฝูถอนหายใจ
ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!
DK: "ฉันใช้คุณจริง ๆ ฉันเสียใจมาก และขอโทษด้วย"
เฝินเฝินวาใจซับซ้อน: "จริง ๆ ฉันไม่โทษคุณหรอก..."
DK: "ขอโทษนะ พัฟฟ์"
เฝินเฝินวา: "..." ที่แท้คนที่ขอโทษก็ไม่ใช่เธอ
โหยวฝูใจลอยไปแล้ว มือก็คลำไปที่ลิ้นชักใต้โต๊ะหยิบขนมกินเล่น จู่ ๆ ถูก DK เรียกชื่อทำเอาสะดุ้ง: "พัฟฟ์อยู่นี่จ้ะ"
ทำไมรู้สึกเหมือนเวลาแอบเล่นในห้องเรียนแล้วถูกจับได้เลย
DK ที่เมื่อครู่ยังเย็นชาและใจร้าย น้ำเสียงกลับมีรอยยิ้ม: "อืม อยู่ก็ดีนะ ผมนึกว่าท่านเบบี๋หายตัวไปเสียแล้ว"