(เรื่องนี้อาจจะละเอียดอ่อนมาก แต่ก็อาจถูกส่งกลับไปแก้ไขได้ จากนี้ไป บทใดก็ตามที่ไม่ถึงระดับ S จะถูกลบออกทั้งหมด มิฉะนั้นจะเป็นเรื่องปวดหัวในการแก้ไข ฉันยังเสียใจกับสองครั้งที่เกือบจะได้พูดถึงดวงจันทร์ ฉันรู้สึกว่างานเขียนแบบกระแสสำนึกทั้งหมดของฉันถูกบังคับให้ลบออกไป เฮ้อ นอกจากนี้ ฉันจะไม่พูดถึง "บนโต๊ะ" (คำที่ใช้แทนการเป็นคนทรยศ) โดยตรง ฉันได้ยินมาว่า "กระดูกปลอม" (คำที่ใช้เรียกคนที่ทรยศจริงๆ) มีความเสี่ยงสูงที่จะถูกส่งไปอยู่ในห้องมืด)
เห็นได้ชัดว่าโหยวฝูกำลังโกหก
พละกำลังของเธอจะทนได้นานขนาดนั้นได้ยังไง
เจียงขั่นแกล้งอ่อนแอมานานพอแล้ว ไม่นานก็เปลี่ยนบทกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม
เมื่อกี้เขางีบไปพักหนึ่ง ร่างกายไม่มีอาการไม่สบายใด ๆ
ที่ทำเป็นอิดออดไปมา ส่วนใหญ่ก็เป็นการแสดง
พอได้รับคำหวานจากโหยวฝูว่า "เบบี๋ ฉันรักคุณจริง ๆ" เขาก็รีบพลิกตัวขึ้นมาเป็นเจ้านายทันที
หนึ่งทุ่มครึ่ง ด้านนอกหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานมีแสงไฟระยิบระยับราวกับเส้นไหมทอ
สามทุ่ม ข้างโต๊ะอาหารในห้องสวีทมีน้ำลูกท้อหกเลอะเทอะ
ห้าทุ่ม ในห้องอาบน้ำมีไอน้ำคละคลุ้ง
เจียงขั่นรู้สึกว่าแม้แต่เหงื่อของโหยวฝูก็ยังหอม
นึกว่าเหงื่อหอม ๆ ที่ไหลอาบเป็นแค่จินตนาการสุดท้ายที่คิดไปเอง แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง
เจียงขั่นอยากจะเลียให้สะอาด อยากเลียทุกที่
กลัวโหยวฝูจะมองว่าเขาเป็นพวกโรคจิต เลยต้องฝืนอดกลั้นเอาไว้
ไม่ไหวแล้ว กลั้นไม่อยู่แล้ว
ต้องเลียเม็ดเหงื่อบนไหล่ขาวเนียนของพี่สาวให้หมด
เจียงขั่นใช้พละกำลังแสดงให้เห็นว่าผู้ชายหุ่นบางก็มีเอวสุนัขได้
การตามใจของโหยวฝูยิ่งทำให้เขาทำเครื่องหมายลงบนผิวเนื้อที่ลื่นนุ่มหอมหวานของผู้หญิงตามอำเภอใจ
เขาเหมือนกำลังกินฟองครีมรสหวานอ่อน ๆ ริมฝีปากและฟันยังคงกลิ่นหอมอยู่
โหยวฝูอยู่ในภวังค์กึ่งฝันกึ่งตื่น มองดูใบหน้าที่อยู่เหนือเธอ
ในดวงตาใสกระจ่างของวัยรุ่นเต็มไปด้วยตัณหารักที่ดิ้นรนขัดแย้ง เต็มไปด้วยความหลงใหล
โหยวฝูหัวเราะคิกคัก: "เบบี๋ ตอนนี้คุณรักฉันมาก ๆ ใช่ไหม?"
เจียงขั่นหอบหายใจ: "รักคุณ รักคุณจะตายอยู่แล้ว รักคุณมากที่สุดที่สุดที่สุดเลย"
โหยวฝูยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของเขา