ข้อความเสียงสั้นนิดเดียว แค่สี่วินาที
แต่กลับทำให้โหยวฝูนิ่งค้างไปหนึ่งนาทีเต็ม
โหยวฝูพยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่
แต่ก็ค้นหาความทรงจำช่วงนั้นไม่เจอ
เธอทำตามขั้นตอนอะไรถึงได้ส่งข้อความเสียงนี้ไปหาเจ้าสือจิงได้?
ตอนที่ถูกเจียงขั่นกดลงบนเตียง นิ้วดันไปโดนหน้าจอมือถือพอดี ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมืออย่างบังเอิญ
แล้วเนื่องจากก่อนหน้านี้หน้าจอที่ล็อกค้างไว้เป็นกล่องแชทกับเจ้าสือจิง นิ้วของเธอดันไปแตะที่ปุ่มข้อความเสียงอีก กดค้างไว้สี่วินาทีถึงปล่อย——
ข้อความเสียงนี้จึงเกิดขึ้น
คุณครูนักสืบพัฟพัฟถึงกับหมดแรงกับการอนุมานนี้
จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้บนโลกจริง ๆ หรือ?
โหยวฝูไม่รู้
แต่มันก็คงมีเพียงคำอธิบายนี้เท่านั้น
เธอเลือนลางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนระหว่างศึกเร่าร้อนนั้น นิ้วของเธอคลับคล้ายว่าจริง ๆ แล้วน่าจะสัมผัสกับมือถือ
เพียงแต่นิ้วนั่นถูกเจียงขั่นจับไปกดลงบนผ้าปูเตียง สอดประสานแน่นในพริบตา
มือของชายหนุ่มกุมทับมือของเธอจากด้านบน แทรกนิ้วลงไปอย่างเปี่ยมด้วยความเป็นเจ้าของ
เธอซบหน้าลง แบกรับคลื่นความร้อนระอุไม่รู้จบ
โหยวฝูขี้เกียจครุ่นคิดอีก
ส่งไปแล้วก็ส่งไป ยังไงก็ส่งให้เจ้าสือจิง ไม่ใช่คนอื่น นับว่าไม่ใช่สังคมสาปส่ง
อีกอย่างเสียงของเธอไพเราะนัก ครวญครางได้ยั่วยวนใจ คงทำให้เจ้าสือจิงฟินน่าดู คิดยังไงเจ้าสือจิงก็ได้กำไร
โหยวฝูเลื่อนหน้าจอ หลังจากที่เธอส่งข้อความเสียงนั่นไป เจ้าสือจิงก็ระเบิดอารมณ์ในแชทจริง ๆ