หลังจากโหยวฝูเลิกไลฟ์ก็ได้รับโทรศัพท์จากลู่หยุนเย่
“ฉันอยู่ใต้ตึกเธอ สะดวกเจอกันสักหน่อยไหม”
โหยวฝูยังจำได้ว่าครั้งที่แล้วที่ขึ้นต้นประโยคแบบนี้ ลู่หยุนเย่จะมาขอเลิกกับเธอ
งั้นครั้งนี้เป็นอะไร หรือจะมาขอคืนดี
ขอร้องเถอะ นั่นลู่หยุนเย่นะ ชายหนุ่มที่จมูกชี้ฟ้าตลอดเวลา ไม่มีทางหรอก
แถมตอนนี้โหยวฝูก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย
“รอฉันสักครู่ ฉันลงไป”
โหยวฝูตอบตกลง
เธอยังรู้สึกเจ็บใจลู่หยุนเย่อยู่บ้าง
ครั้งที่แล้วที่เลิกกัน ในมุมของโหยวฝูมันจบไม่สวยเลย ถึงแม้เธอจะเป็นฝ่ายเดินจาก แต่ลู่หยุนเย่เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทำให้เธอไม่พอใจมาก
โหยวฝูเห็นคัลลิแนนคันคุ้นตาที่ชั้นล่าง เปิดประตูข้างคนนั่งแล้วเข้าไปนั่ง
“มีอะไรหรือเปล่า”
โหยวฝูถาม
ลู่หยุนเย่อยู่ในสูทสามชิ้นมาตรฐาน เห็นชัดว่าเพิ่งเลิกงาน แววตาแฝงความเหนื่อยล้า
“กินอะไรอร่อยมาหรอ”
ลู่หยุนเย่โพล่งขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอาโหยวฝูตั้งรับไม่ทัน
“หา” ใบหน้าสวยเล็กเบลอไปชั่วขณะ
สายตาของลู่หยุนเย่ไล่ตามโครงหน้าคุ้นเคยเบื้องหน้า นิ้วมือไถลไปบนพวงมาลัย
สัมผัสหยาบกร้านเย็นนิด ๆ ทำให้เขานึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนของสัมผัสนั้น กับความนุ่มนวลละเอียดอ่อนของโหยวฝู
ลู่หยุนเย่เตือนเธอ “ตอนไลฟ์บอกว่าได้กินของที่คิดถึงมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
โหยวฝูเบิกตากลมโต สีตาของเธอถูกแสงไฟอุ่นในรถย้อมให้มีประกายนวลละมุน “คุณดูไลฟ์ฉันเหรอ”
ลู่หยุนเย่ “อืม”
โหยวฝูอดนึกถึงเสี่ยวจู้ใหม่ ๆ ที่เข้ามาช่วงนี้ไม่ได้ ในสองคนนั้นมีอยู่คนที่จนตอนนี้ก็ยังไม่แอดวีแชทเธอ
“คุณคือ LY เหรอ”
พอคิดว่าหลังจากเลิกกับเธอแล้ว ลู่หยุนเย่ยังแอบดูไลฟ์เธอ แล้วแอบทุ่มเงินให้เธอเงียบ ๆ
โหยวฝูแทบจะย่ามใจสุด ๆ
ลู่หยุนเย่ “ใช่ ฉันเอง แล้วเธอกินอะไรมา”
โหยวฝูยิ้มกริ่ม โน้มตัวครึ่งบนเข้าไปใกล้ “ก็กินของที่คุณไม่ยอมให้ฉันกินยังไงล่ะคะ”
เธอจงใจกวนประสาทเป็นพิเศษ “คุณไม่ให้ฉันกิน ก็มีคนอื่นให้กิน ฉันบอกคุณเลยนะ เขาเด็กกว่าคุณ หล่อกว่าคุณ...”
ความจริงความหล่อของลู่หยุนเย่กับเจียงซิงเกอไม่ใช่สไตล์เดียวกัน เทียบกันยาก
ดังนั้นที่โหยวฝูพูดมั่วแบบนี้ เธอรู้สึกผิดนิดหน่อย