ต่อหน้าลู่หลิงคง โหยวฝูเรียบร้อยเชื่อฟังราวกับนกกระทาตัวน้อย
พอลู่หลิงคงกวักมือเรียก เธอก็สาวเท้าเล็ก ๆ ย่างตุปัดตุเป๋เข้ามา นั่งลงปลายโซฟาตัวยาว ห่างเขาราวหนึ่งเมตร
“นั่งไกลทำไม คิดว่าพี่จะกินเธอ?”
ลู่หลิงคงถามเสียงเรียน
โหยวฝู: “......เปล่าสักหน่อยค่ะ พี่ชาย”
เธอยกก้นขยับเข้าไปใกล้ น่าจะได้สักสองสามเซนติเมตร
“นั่งข้างพี่ อย่าให้พี่ต้องพูดอีกรอบ”
โหยวฝูเบ้ปากน้อย ๆ น้อยมาก บ่นงึมงำอยู่ในใจ นัยน์ตาแดงระเรื่อด้วยท่าทีแพรวพราว
ลู่หลิงคงมองเธอมาตลอด ย่อมรู้ถึงทุกความเปลี่ยนแปลง: “จะร้องไห้ทำไม ตอนทำเรื่องไม่ดีไม่เห็นร้อง พอถูกจับได้ค่อยร้อง ไม่สายไปหน่อยเหรอ”
โหยวฝูเอ็ดอ่างตอบแผ่วเบา: “หนูไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีนะคะ”
ปลายนิ้วลู่หลิงคงวางอยู่บนรูปถ่ายใบหนึ่งตรงหน้าฉู่หยุนเสียน เหมือนจะเจาะให้เป็นรู: “ไปมั่วสุมกับของเน่า ๆ แบบนี้ยังไม่เรียกว่าเรื่องไม่ดีอีกรึ”
โหยวฝูปรือตาขึ้นมาอย่างหวาด ๆ: “ฉู่หยุนเสียนไม่ใช่ของเน่า”
เธอตื่นเต้นจนห้ามไม่อยู่ หัวใจเต้นตึกตักถี่รัว