หลังจากงานเลี้ยงรับขวัญในวันนั้น โหยวฝูก็เชื่อในที่สุดว่าโจวซวี่เป็นคนไม่ใช่ผี ภายใต้คำอธิบายอย่างอดทนของโหยวอี่โหรว
ทั้งสองยังคงอาศัยอยู่ในบ้านของเฉินร่างเหมือนเดิม ทุกอย่างดูราวกับไม่ต่างจากก่อนงานเลี้ยงรับขวัญ
กระแสน้ำใต้ผิวน้ำก่อตัวขึ้นในที่ที่โหยวฝูมองไม่เห็น
"ทำไมไม่พาเด็กกลับมาล่ะ"
โจวเหยียนไม่รู้ว่าโจวซวี่คุยอะไรกับโหยวอี่โหรว รู้แค่ว่าทั้งคู่หายไปจากงานเลี้ยงสักพักหนึ่ง พอกลับมาโจวซวี่ก็ตาแดงซึม ไม่มีสติคุยด้วยก็ได้แต่ตอบไม่กี่คำ
โจวซวี่ยิ้มเยาะตัวเอง "พี่ใหญ่ ผมมีสิทธิ์อะไรพาพวกเธอกลับมา ขนาดเฉินร่างยังทำได้มากกว่าพ่อแท้ ๆ อย่างผมอีก"
โจวเหยียนสีหน้าเคร่งเครียด "งั้นนายยิ่งควรชดเชยให้พวกเธอตั้งแต่ตอนนี้"
โจวซวี่ "อี่โหรวบอกว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมให้ได้คือเงินและแรงกาย แต่อย่าเข้าไปยุ่งกับชีวิตพวกเธอ เธอบอกว่าช่วงที่เด็กต้องการพ่อมากที่สุดผ่านไปแล้ว ตอนนี้ผมคิดจะเข้าไปเป็นพ่อในครอบครัวนี้มันสายเกินไป"
โจวเหยียนขมวดคิ้วดุ "ไร้สาระ"
"โหยวฝูเพิ่งหกขวบ วันหน้ายังมีอีกหลายโอกาสที่ต้องให้พ่อออกหน้า จะบอกว่าไม่ต้องการแล้วก็ไม่ต้องการได้ยังไง"