ถังหรูหยางอดกลั้นไว้อย่างยากลำบาก เขาอยากจะลูบหัวเล็ก ๆ ของโหยวฝูอีกครั้งจนห้ามใจไม่อยู่
ดังนั้นภายใต้การแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเกินราคา—หมายถึงถังหรูหยางได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าเกินราคา—โหยวฝูจึงยอมลดตัวหันหลังให้ ให้ถังหรูหยางช่วยสวมสร้อยคอให้เธอ
ถังหรูหยางจ้องมองต้นคอขาวเนียนไร้ที่ติของหญิงสาว มองข้อมือที่ละเอียดอ่อนของเธอขณะรวบผมขึ้น แล้วค่อย ๆ สวมสร้อยคอรูปมงกุฎน้อยแสนแพงให้เธออย่างนุ่มนวล
สายสร้อยอยู่แถวกระดูกไหปลาร้า แกว่งไกวเป็นประกายระยิบระยับ
โหยวฝูส่องกระจก พอใจอย่างเหลือล้น แต่ก็ยังอยากฟังคำชมจากคนอื่นบ้าง: "สวยไหมคะ?"
ถังหรูหยาง: "สวย เหมือนเจ้าหญิงเลย"
โหยวฝูถูกชมจนดีใจ อยากยิ้มแต่ก็ไม่อยากให้ถังหรูหยางได้ใจเกินไป กลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอต้องการคำยืนยันจากเขามาก
ดังนั้นเธอจึงเม้มปากอย่างขวยเขิน มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างแอบ ๆ แล้วฮึเสียงเบาหนึ่งที
ถังหรูหยาง: "ผมพูดผิดไป ไม่ใช่เหมือน พัฟฟ์คือเจ้าหญิงต่างหาก"
โอ๊ย
โอ๊ย
โหยวฝูไม่เคยได้ยินคำหวานแบบนี้มาก่อน ถึงแม้จะสงสัยว่าคนผู้นี้ปากหวานแต่น้ำใจพิษ แต่ใบหน้าน้อย ๆ ก็ยังแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว ชวนให้นึกถึงลูกพีชน้ำผึ้งที่มีผิวอ่อนนุ่ม