(ตอนที่แล้วเติมคำท้ายบทไว้ รบกวนทุกคนรีเฟรชดูหน่อยนะ ~ เดือนนี้งานยุ่งมาก ได้แต่เว้นวันเติมคำเพื่อรักษาสถิติการอัปเดตต่อเนื่อง)
จู่ ๆ ก็ถูกน้องใหม่ท้าทายไม่ไว้หน้าขนาดนี้ หลิวลี่เองก็รู้สึกเสียหน้ามาก
[หลิวลี่]: ตอนเขาปาของให้ฉัน เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ไหนเลยจ้ะน้องสาว
[เซียวเหยา]: พัฟฟ์ เรื่องนี้จะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ได้ คุณเพิ่งมาไม่รู้กฎแล้วทำผิด ก็ไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอก
[เซียวเหยา]: ก็แค่หักส่วนแบ่งของขวัญน้อยลงหน่อย คุณจำไว้เป็นบทเรียน ปรับทัศนคติซะใหม่ ต่อไปก็จะมีพี่ใหญ่คนใหม่ ๆ เข้ามาอีก
โหยวฝูโกรธจนหางสะบัดไปมา ถือโทรศัพท์เดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่น
ทันใดนั้น หางของเธอก็ฟาดแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ กวาดเอาของประดับบนชั้นตกแต่งของซางจิ่งเหยียนร่วงลงพื้นทั้งหมด
โหยวฝูตกใจสุดขีด กระโดดขึ้นไปหมอบบนโซฟา แล้วเอาหางไปพันรอบข้อมือตัวเองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
ก่อเรื่องเสียแล้วฝู.......
เธอรู้สึกผิดอยู่ชั่ววูบหนึ่ง แต่แล้วก็ฮึกเหิมขึ้นมาอย่างมีเหตุผล ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่างมากก็แค่ชดใช้ค่าเสียหายให้! ซางจิ่งเหยียนจนจะตายอยู่แล้ว ข้าวของในบ้านเขาจะมีค่าได้สักเท่าไหร่กันเชียว ต้องถูกมากแน่ ๆ!
พอปลอบใจตัวเองได้แล้ว โหยวฝูก็กลับไปออกอาละวาดต่อในกลุ่ม
[พัฟฟ์น้อย]: เลี่ยงบ้าอะไรของแก
[พัฟฟ์น้อย]: แล้วทำไมก่อนรับคนไม่ย้ำกฎว่าห้ามแย่งพี่ใหญ่คนอื่นล่ะ
[พัฟฟ์น้อย]: ตอนเซ็นสัญญาก็ไม่เห็นบอกกล่าวอะไรเป็นพิเศษ
[พัฟฟ์น้อย]: นี่จงใจกลั่นแกล้งฉันสินะ? ไม่จริงมั้ง ไม่จริงมั้ง รุ่นพี่คนหนึ่ง เจ้าของห้องคนหนึ่ง มารุมรังแกน้องใหม่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแบบนี้ พวกมนุษย์นี่ใจดำชั่วช้าจริง ๆ เลย
คราวนี้โหยวฝูพูดถูกจริง ๆ
ที่จริงแล้ว กฎห้ามแย่งพี่ใหญ่คนอื่น ถ้าเป็นเวลาปกติก็เหมือนแค่ตั้งไว้เฉย ๆ
พวกเธอต่างก็ส่งจดหมายเล่าเรื่อง ส่งรูปส่วนตัวแอบไปหากันทั้งนั้นแหละ
ปกติเจ้าของห้องก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ยังไงซะก็แค่กระตุ้นให้เสี่ยอยู่ต่อแล้วใช้เงินก็พอ ไม่ว่าเสี่ยจะเป็นของใคร สุดท้ายเซียวเหยาก็หาเงินเข้ากระเป๋าได้อยู่ดี
แล้วอีกอย่าง พวกพี่ใหญ่พี่สาวของหลิวลี่เบอร์หนึ่งของห้องน่ะ สู้เก่งแล้วก็สามัคคีกันมาก