ในความทรงจำของซูเยว่หรัน เซี่ยยุ่นเจ๋อไม่เคยพูดกับเธอมากมายถึงเพียงนี้
หากเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะดีใจ ไม่ว่าเซี่ยยุ่นเจ๋อจะพูดอะไร ขอเพียงเขายอมพูดกับเธอ เธอก็รู้สึกปลาบปลื้มใจแล้ว
ทว่าซูเยว่หรันในตอนนี้รู้สึกเพียงอับอายและขุ่นเคือง ที่แท้เธอตั้งใจมาเพื่อให้เขามองเห็นความจริง แต่คำพูดของเขากลับไร้เยื่อใยเช่นนี้
แถมยังตำหนิเธอด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้นและขมขื่น ราวกับว่าทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของซูเยว่หรันเอง
ซูเยว่หรันเพิ่งจะรู้จักเซี่ยยุ่นเจ๋ออย่างแท้จริงก็ในวินาทีนี้ มองเห็นด้านมืดและความดื้อรั้นของเขา ที่แท้เขาไม่ต้องการให้ใครมาช่วยเหลือ และเขาก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันยากลำบากเลย
ทว่าในใจของเธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ทั้งที่มันไม่ควรเป็นเช่นนี้ มันผิดปกติไป
“คุณไปเถอะ”
เซี่ยยุ่นเจ๋อพูดก่อนจะปิดประตู “เมื่อวานฉันนัดเส้าถิงกับต้วนเซิงซี แล้วต่อยพวกเขาสองคน”
ซูเยว่หรันเป็นห่วงโดยสัญชาตญาณ “คุณใจร้อนเกินไปแล้ว ครอบครัวพวกเขามีอำนาจ...”
เซี่ยยุ่นเจ๋อ “พวกเขาไม่สวนกลับ เพราะเรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของพวกเขา”
ซูเยว่หรัน “...”
เซี่ยยุ่นเจ๋อ “แต่จริง ๆ แล้วคนที่ฉันอยากต่อยที่สุดคือคุณ
“แม้แต่พวกเขายังแยกแยะถูกผิดได้ แต่คุณกลับยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มาพูดจาใส่ร้ายพี่สาวฉันต่อหน้าฉัน
“ช่วยมีหน้ามีตาหน่อยได้ไหม
“เข้าใจแล้วก็ไสหัวไปให้ไกล ต่อจากนี้อย่ามาพูดกับฉันอีก”
ประตูปิดลงอย่างสนิท
......
สระว่ายน้ำกลางแจ้งบนดาดฟ้าของโรงแรมใหญ่มากและกว้างขวาง
เจียงขั่นเพื่อที่จะได้ออกเดทกับโหยวฝูที่สระว่ายน้ำ จึงยอมเสียเงินก้อนโตเหมาจ้างสนาม
จะบอกว่าเขาเป็นคนหวงของก็ได้ หรือจะว่ามีความคิดเป็นเจ้าข้าวเจ้าของก็ใช่ อย่างไรเสียเขาก็ไม่อยากให้คนอื่นเห็นชุดว่ายน้ำของพี่สาว
โหยวฝูค่อนข้างชอบที่เจียงขั่นเป็นแบบนี้
เธอไม่ได้รู้สึกว่าถูกควบคุมอิสรภาพ เด็กหนุ่มรูปงามที่หึงหวงเธอ ทะเลาะกับลมฟ้าอากาศจนจินตนาการคู่แข่งความรักออกมาเป็นสิบ ๆ คน ความซุ่มซ่ามไร้เดียงสาอันบริสุทธิ์เช่นนี้ น่ารักดีไม่ใช่หรือ