เกิ่งอันอันจอดรถเสร็จกลับมา ในร้านก็ว่างห้องพอดี
เธอเห็นกุ้ยน้อยเสี่ยวฝูยืนเขิน ๆ อยู่ข้าง ๆ หนุ่มหล่อและโบกมือให้เธอ
เวลากุ้ยน้อยทำสีหน้าแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็จะตกผู้ชายแล้วล่ะ
ตอนเรียนมัธยม โหยวฝูก็ทำตาหวานใส่เทพเรียนแบบนี้แหละ แล้วก็ได้ติวตัวต่อตัวฟรีไปปีครึ่ง ประหยัดค่าเรียนพิเศษไปได้
เกิ่งอันอันยิ้มอย่างเข้าใจ หันไปเบียดอยู่ระหว่างเพื่อนมัธยมอีกสองคน
โหยวฝูมุมปากกระตุก อันอันจอมแสบ ไม่มีอะไรก็ยิ้มแพรวพราวทำไม ทำท่า "ฉันรู้ทัน" อะไรนั่น ไม่เห็นหรือไงว่าเจียงซิงเกอกวาดตามองเธออย่างมีนัยยะ
สายตาของผู้ชายตกอยู่บนข้างแก้มเธอ "เพื่อนคุณทำไมมองพวกเรายิ้มแบบนั้น"
โหยวฝูบิดนิ้วไปมา เงยหน้าสบตาเขาอย่างใสซื่อ "เธอ คือว่า โดยธรรมชาติชอบยิ้มน่ะค่ะ"
เจียงซิงเกอลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
ไม่ไหวแล้ว หว่านปัวตัวจริงสวยกว่าตอนออนไลน์เป็นหมื่นเท่า
อยากก้มลงจูบโดยไม่สนอะไรเลยจริง ๆ
*
ตอนเล่นเกมสวมบทบาท ตัวละครที่โหยวฝูจับได้กับเจียงซิงเกอเป็นคู่รักกัน
โหยวฝูฉงนเล็กน้อย
ปกติการ์ดคู่รักแบบนี้ต้องแจกให้คนที่กำลังคลุมเครือกันในกลุ่มสิ
ทำไมถึงมาเป็นเธอกับเจียงซิงเกอได้ พวกเขาสองคนตอนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกันเลยนะ
หลี่ฉิงหร่านก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
เดิมทีคู่ตัวละครนี้เธอเตรียมไว้ให้ตัวเองกับเฉินฉี
ก็เพราะตอนเล่นโต้วอินเห็นคนอื่นชมว่าคู่รักในบทนี้ฟินมาก เธอถึงได้เลือกบทนี้
ในเกมสวมบทบาท ตัวละครบางตัวก็ไม่ได้เด่นอะไร ถ้าเล่นกับคนแปลกหน้า อยากได้ตัวละครที่มีซีนเด่น ๆ ก็ต้องจ่ายเงินเพิ่ม
หลี่ฉิงหร่านคิดว่ายังไงก็พวกเขาเป็นคนเลี้ยง เพื่อนเก่าสมัยมัธยมพวกนี้ก็ได้เล่นตัวประกอบไป แต่ไม่คิดว่าเฉินฉีจะเปลี่ยนตัวละครที่เธอจัดสรรไว้ให้
*
เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์ ท่ามกลางการพลัดพรากเป็นตาย เจียงซิงเกอประคองใบหน้าของโหยวฝู ในบทบอกว่าต้องจูบ แต่ถ้าคนเล่นไม่ใช่คู่รักจริง ก็แค่ทำท่าทางก็พอ
นิ้วของเจียงซิงเกอแตะริมฝีปากโหยวฝูเบา ๆ ราวกับจะสัมผัสแต่ก็ไม่
เขาเข้าใกล้จนโหยวฝูนับไฝบนใบหน้าเขาได้
ไฝน้ำตาลใต้ตาขวา เล็ก ๆ สองจุด ดูเซ็กซี่นิด ๆ
ลมหายใจของชายหนุ่มพัดผ่านนิ้วมือมาบนใบหน้า ริมฝีปากของเขาก็แตะลงบนเล็บนิ้วชี้ตัวเอง