ก่อนไลฟ์ โหยวฝูเคยคิดว่า ถ้าเก็บเงินได้ครบหนึ่งร้อยล้าน เธอจะรีไทร์ทันทีเลย
ตอนคิดฝันแบบนั้น เธอก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะทึ่ม ๆ ว่าตั้งปณิธานที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้ไม่ได้นะ
หากเกิดรีไทร์ไม่ได้ทั้งชีวิตขึ้นมา เธอไม่อยากอายุแปดสิบแปดแล้วยังถือลำโพงเล็กคอยกระตุ้นให้พวกคุณลุงขึ้นแต้มให้หรอก
แต่พอไลฟ์มาเกือบสองเดือน โหยวฝูก็ค้นพบว่าตัวเองสายตาสั้นเกินไป เก็บเงินครบหนึ่งร้อยล้านแล้วค่อยรีไทร์น่ะช้าไปแล้ว
นี่ใครจะไปคิดเล่า ว่าครูพัฟฟ์จะเป็นอัจฉริยะด้านการไลฟ์มาตั้งแต่เกิด
วันนี้ กลุ่มเพื่อนมัธยมที่เงียบมานานมีคนแท็ก @สมาชิกทั้งหมด อยากนัดกินข้าวรวมตัว
สมัยมัธยม โหยวฝูมนุษยสัมพันธ์ดีมาก ต่างจากช่วงมหาวิทยาลัยที่เก็บเนื้อเก็บตัว
ดังนั้นท่ามกลางการพิมพ์เลข 1 เธอก็พิมพ์ตามเขาด้วย
เพื่อนสมัยมัธยมส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น ยกเว้นสองคนที่เป็นนักเรียนแทรกและนักเรียนย้ายเข้า
การรวมตัวครั้งนี้ หลี่ฉิงหร่าน หนึ่งในนักเรียนย้ายเข้าเป็นคนเสนอขึ้น
หลี่ฉิงหร่านเป็นคนเมือง B ปีนั้นย้ายมาเรียนที่เมือง S สองปี พอเข้ามหาวิทยาลัยก็สอบกลับเมือง B ไป คราวนี้ไม่ได้มาเมือง S นาน เธอจึงเสนอว่าอยากพบปะสังสรรค์กับเพื่อนเก่า โดยจะเป็นเจ้ามือเอง
ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่ใครจะให้เธอจ่ายอยู่เล่า ทุกคนตกลงกันว่าจะแชร์ค่าใช้จ่าย
วันรวมตัว โหยวฝูเพิ่งมาถึงก็ดึงดูดสายตาทุกคนเหมือนทุกครั้ง
หลี่ฉิงหร่านมาช้ากว่าเวลานัดสิบนาที เธอกับเฉินฉีที่รูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาเดินเข้ามาด้วยกัน ตอนนั้นก็เห็นว่าโหยวฝูยังคงถูกห้อมล้อมอยู่กลางวงเหมือนเมื่อสิบปีก่อนไม่มีเปลี่ยน
หลี่ฉิงหร่านดูสะอาดหมดจดอ่อนหวานกว่าแต่ก่อน บุคลิกมีกลิ่นอายความหรูหรา
พวกเพื่อนรู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าเธอคือคุณหนูเมืองหลวง แต่ที่เมือง S นี่นะ "เชื้อพระวงศ์" ก็มีเยอะ หลี่ฉิงหร่านเลยไม่ได้รับความสนใจมากเกินนัก