“เจ้าคิดว่า บรรพบุรุษงูแห่งยามะตะไม่มีชีวิตอยู่อีกแล้วหรือ?”
ภายในห้องลับของศาสนจักรยุโรป
ผู้เฒ่านั้นไม่ได้หันกายมองแม้แต่เมื่อประมุขศาสนจักรยุโรปก้าวเข้ามา กระทั่งดวงตาของเขาก็ไม่ขยับเลยสักนิด
เขาเอ่ยขึ้น เสียงเรียบนิ่ง
“ถ้าตัดสินตามเหตุผลธรรมดา มันควรจะตายไปแล้ว เมื่อหลายปีก่อนมันโดนผู้นั้นฟันด้วยดาบระดับฟันเทพหนึ่งที จากนั้นก็บุกลึกเข้าไปในใจกลางเขตหวงห้ามแห่งความตาย บัดนี้ก็ผ่านมาเกือบสามหมื่นปี
ตลอดสามหมื่นปีนี้ นอกจากอิชิอิซาบูโร่ที่เคยพบวิญญาณดวงจิตของมันแล้ว ก็ไม่มีข่าวคราวของมันอีกเลย
อายุขัยของมัน คงจะหมดสิ้นลงแล้ว
ผู้มีอำนาจระดับจักรพรรดิ ไม่สามารถผนึกตัวเองได้”
“เว้นแต่ว่า เมื่อสามหมื่นปีก่อน มันเคยตัดขาดวิถีของตนเอง แต่ถ้าในตอนนั้นมันตัดขาดวิถีของตนเองจริง บาดแผลจากวิชาเทพสงครามที่ฝังอยู่ในร่างของมัน ก็จะฆ่ามันลงทันที”
ประมุขศาสนจักรยุโรปจ้องมองภาพเบื้องหน้า คิ้วขมวดเล็กน้อย
เขาคาดคะเนอย่างสุขุม แต่การคาดคะเนของเขาก็เป็นเพียงการคาดคะเนตามปกติเท่านั้น
เขาไม่ได้พูดถึงการคาดคะเนในกรณีที่ไม่ปกติ
แม้จะเป็นผู้มีอำนาจระดับเขา ก็มีหลายสิ่งที่มองไม่ทะลุปรุโปร่งเลย
“มัน... อาจยังมีชีวิตอยู่”
ผู้เฒ่าแห่งตำหนักโบราณยุโรปกลับเอ่ยขึ้นทันทีในขณะนั้น
“คนหนุ่มสาวจากจีนคนนี้ ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน”
“น่าเสียดาย”
“เขาจะต้องตายที่นี่แล้ว”