นางขยับ และเซียวเย่ก็พุ่งตัวออกไปเช่นกัน!
การเคลื่อนไหวของเซียวเย่ เกือบจะออกมือพร้อมเพียงกันกับหญิงสาวชุดม่วงนั้น
เซียวเย่เช่นกัน พุ่งตัวออกไปนอกรอยแยกแห่งความว่างเปล่าอย่างไม่ลังเล
ท่ามกลางความว่างเปล่าที่กำลังถล่มทลาย ผู้เข้มแข็งสายบู๊อีกหลายคนที่แผ่อายุทัศน์น่าสะพรึงกลัว รวมทั้งคณะของหนานกงเทียนซิง ก็ทำท่าทางเช่นเดียวกันทั้งหมด
เพราะ!
ผู้เข้มแข็งที่แท้จริงต่างรู้ดี ในยามเช่นนี้ การพุ่งออกไปเองกลับมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า!
พร้อมกันนั้น การพุ่งออกไปเองก็ควบคุมตำแหน่ง ความเร็ว จังหวะการลงพื้น และการเตรียมป้องกันก่อนลงพื้นได้ดีกว่าด้วย
ไม่มีใครรู้เลย!
ว่ารอยแยกแห่งความว่างเปล่านี้ จะปรากฏขึ้น ณ ที่ใด!
ฉับ!
ในชั่ววูบนั้นเอง เซียวเย่ก็พุ่งทะลุรอยแยกแห่งความว่างเปล่าออกมา!
ภายนอกสว่างวาบขึ้นทันที!
แต่!
ในแสงสว่างนั้น กลับปนเปื้อนด้วยเงาเหลืองหม่น!
เงียบสงัด!
หญ้าแห้ง ใบไม้เหลือง ต้นหวายเหลือง!
สถานที่โบราณทรุดโทรม ที่ประกอบพิธีเก่าคร่ำครึที่ไม่รู้ผ่านมานานแค่ไหน ห้องเรียน ระฆังทองเหลือง โต๊ะเครื่องเล่นปิงปอง...
ทันทีที่พุ่งทะลุรอยแยกออกมา เซียวเย่ก็กวาดสายตาสำรวจโลกภายนอกอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเซียวเย่ในวินาทีนั้นยังตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม!
แต่เมื่อพุ่งออกมาอยู่กลางอากาศ แล้วกวาดสายตาลงมอบหนึ่งครั้ง เซียวเย่ทั้งร่างกลับอึ้งไปชั่วขณะ
เพราะ!
สิ่งที่เห็นในหนึ่งสายตานั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่ฉากใต้ดินเลย