มันจริง!
ต้นสนเป็นต้นสนธรรมดาบนโลก เก่าคล้อย พร่าเลือนไปตามกาลเวลา เปลือกแห้งกรอบ
เซียวเย่ยื่นมือไปเด็ดเข็มสนบางเส้น
เข็มสนเขียวขจีตลอดฤดู
แต่ในฤดูใบไม้ร่วงนี้ เป็นช่วงที่เข็มสนเก่าใหม่กำลังสับเปลี่ยนกัน เข็มสนเก่าในช่วงนี้เริ่มเหลืองซีดและแข็งกรอบ
เซียวเย่ไม่เอื้อมไปสนใจคนรอบข้าง
ชายหนุ่มเดินไปช้า ๆ ตามถนนของโรงเรียนเก่านี้
เขาเดินมาถึงหน้าห้องเรียนหลังหนึ่ง
เซียวเย่มองผ่านกระจกเข้าไปยังภายในห้องเรียน ข้างในยังมีโต๊ะและเก้าอี้อยู่บ้าง
โต๊ะเก้าอี้พังทรุดโทรมมาก หลายตัวถูกทำลายไปแล้ว ผิวโต๊ะเต็มไปด้วยรอยบุ๋ม และยังมีเส้นและรอยคำนับจากปากกาหมึกที่เหล่าเด็ก ๆ ทิ้งไว้
อิฐที่ใช้สร้างห้องเรียนเป็นอิฐเทา
เหนืออิฐเทานั้นไม่ได้ฉาบปูนขาว แต่เป็นชั้นดินเหลืองผสมฟาง ดินเหลืองส่วนใหญ่หลุดร่อนไปแล้ว อิฐเทาเก่าแก่ข้างในก็มีร่องรอยของกาลเวลาประจักษ์
กระดานดำข้างหน้าสุดแม้แต่สีก็จางหายไปบางส่วน
บนโต๊ะหน้ากระดานยังมีชอล์กหัก ๆ สองสามก้าน แต่บนชอล์กนั้นกลับถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม
"มันคือโรงเรียนชนบทเมื่อสองสามสิบปีก่อนจริง ๆ สินะ?"
"ทำไม... ทำไมยังรู้สึกได้ว่าที่นี่ไม่ใช่พื้นผิวโลก? ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?"
สายตาเซียวเย่เลื่อนออกจากห้องเรียน เดินสำรวจต่อไป ประกายตากวาดมองรอบ ๆ ดูต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในลานโรงเรียน และรายละเอียดเก่าแก่มากมายอย่างละเอียดถี่ถ้วน