“ไงนะ หลานชายของจักรพรรดิจูหยวนจาง?!”
สยงเจี้ยนเฟยในที่สุดก็เดินมาถึงตัวปฐมบุรุษรุ่นที่สองของตระกูลจง เมื่อได้ยินคำนี้ ในหัวของเขาในที่สุดก็นึกถึงความรู้ทางประวัติศาสตร์บางอย่างที่คุณครูเคยสอนสมัยเรียนมัธยม
เขาในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าปฐมบุรุษรุ่นที่สองของตระกูลจงกับม่อจงหยุนกำลังพูดถึงอะไร!
ลูกตาของเขาแทบจะหลุดออกมา!
พวกเขากำลังพูดถึงอะไรกัน?!
สยงเจี้ยนเฟยในตอนนี้แทบจะสงสัยหูตัวเอง!
“พวกท่านล้อกันใช่ไหม?!”
“เฮ้ย คุณเป็นใครกันแน่?!”
สยงเจี้ยนเฟยยื่นมือออกไป ตั้งใจจะเข้าไปดึงคนหนุ่มที่หัวโล้นคนนั้น — คนที่ดูเหมือนจะไม่เห็นพวกเขาเลยแม้แต่น้อย และกำลังเดินลึกเข้าไปตามถนน
แปะ!
“อย่าขยับ!”
แต่ก่อนที่มือของสยงเจี้ยนเฟยจะลงไปถึง เซียวเย่ก็ปัดป้องกันออกไปเสียก่อน!
สายตาของเซียวเย่เมื่อครู่ ตั้งมั่นอยู่ที่ทิศทางของเสียงเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นตลอด
ทว่า!
ท่ามกลางหมอกมืดมิด เด็กหญิงตัวน้อยเมื่อรับลูกไม้แช่น้ำตาลจากหน้าบ้านหลังหนึ่งด้านหน้าไปแล้ว ก็หายไปในหมอกนั้น!
“อาา!!”
“ช่วย ช่วยด้วย ช่วย ช่วยฉันด้วย!!”
ซี้ลาล่า!
ในขณะนั้นเอง เบื้องหลังของพวกเซียวเย่ ก็มีเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้นอย่างกะทันหัน!
พวกเซียวเย่และผู้คนจากแต่ละฝ่ายบนถนนต่างหันไปมองยังทิศทางที่เสียงกรีดร้องดังออกมา