ซ่อนพลังต่อสู้ไว้งั้นรึ?!
จางหลิงแห่งตระกูลต่างพันธุ์คนนี้ เวลาอยู่บนลานกว้างเหนือแสงสีน้ำเงินนั่น ยังไม่ได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของตนออกมาทั้งหมดงั้นรึ?
ฝ่ายตระกูลต่างพันธุ์กันเอง ก็มิได้เป็นเอกภาพเดียวกันงั้นรึ?
อสูรกายถ่ายทอดกลางสุสานนับพันลี้นี่ เป็นของตระกูลที่จางหลิงสังกัดอยู่ มิใช่ของใช้ร่วมกันของพวกต่างพันธุ์ทั้งหมดงั้นรึ?
“ไป!”
จางหลิงทำท่าทีจบแล้ว ไม่หยุดพัก ไม่อธิบายอะไรกับผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลจางระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นเทพกว่าสิบคนที่ตามหลังอยู่เลย
นางหันตัว มุดตรงไปยังด้านหลัง
เซียวเย่เพิ่งลงมาใต้ดิน ยังไม่อาจแยกแยะทิศทางของใต้ดินที่นี่ได้
เซียวเย่หยิบเข็มทิศออกมาโดยเงียบ ๆ จากการประเมินบนเข็มทิศ ทิศทางที่จางหลิงเดินนั้น น่าจะเป็นทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
“เดินตามข้ามา”
“จดไว้ เดินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เด็ดขาด พวกเจ้าเผ่าหลินปี้ไม่รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของสุสานใหญ่ต้าโจว เดินตามฝีเท้าข้าไว้ ถ้าเดินหลง นายต้องตาย”
หลวีเหอหันหัวมา พูดอย่างจริงจังหนึ่งประโยค
อาจเพราะบนลานกว้างนั้น เซียวเย่เหมือนสู้เพื่อชีวิตตามเขาไปฟาดร่างหยกต้องสาวที่หวงห้ามนั้นด้วย หลวีเหอจึงมีใจเอาใจใส่ผู้ติดตามที่รับมาใหม่อย่างเซียวเย่อยู่บ้าง
เซียวเย่พยักหน้า
สุสานที่นี่ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามา เซียวเย่ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างแล้ว
มันเงียบเหลือเกิน
ฤดูกาลของสุสานแห่งนี้ คล้ายคลึงกับฤดูใบไม้ร่วงบนพื้นดินอยู่ไม่น้อย