ก็ในช่วงเวลาเดียวกันนี้
มณฑลชวนหนาน เชิงเขาชวนหนาน
“เซียวเย่ไปนานหลายวันแล้ว ยังไม่มีข่าวคืนมาเลยเหรอ?”
“เด็กคนนี้ ไม่โทรศัพท์กลับมาสักคำ?”
โจวเยว่ฟางกำลังทำอาหารอยู่ในครัว หล่อนพึมพำกับตัวเอง จนเผลอใจ
“อ๊ะ!”
ทันใดนั้น นิ้วของหล่อนก็ถูกมีดบาดเป็นแผล
“เป็นอะไร? เดี๋ยวฉันเอายาฆ่าเชื้อมาทาให้”
“เสี่ยวเย่ต้องไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้เขาเป็นนักบำเพ็ญแล้ว ไม่ใช่หมอที่อ่อนแอจนลมพัดก็ล้มอีกแล้ว เธอต้องเชื่อในตัวเสี่ยวเย่
การเป็นชายหนุ่ม เขาจำเป็นต้องมีที่ว่างของชีวิตตัวเองบ้าง”
เซียวจ้านกำลังก่อไฟอยู่หน้าเตา เมื่อเห็นมือของโจวเยว่ฟางถูกบาดเลือดออก เขาจึงรีบลุกขึ้น วิ่งเข้าห้องโถงไปหายาฆ่าเชื้อกับพลาสเตอร์
“แต่ครั้งนี้ ฉันก็รู้สึกกระวนกระวายใจจริง ๆ”
“บอกฉันหน่อย เสี่ยวเย่จะไม่มีอะไรเกินหรอกนะ? ยังมีอีก ต้าหวงของเราบ้าน ฉันรู้สึกว่ามันก็ไม่ค่อยสบายใจเหมือนกัน ดูเหมือนมันจะกระวนกระวายอยู่”
โจวเยว่ฟางยื่นมือไปให้เซียวจ้าน พ่อของเซียวเย่ ทำแผล แต่ใจของหล่อนก็ยังลอยล่องอยู่ที่อื่น
“ต้าหวงช่วงนี้กำลังเปลี่ยนขน ไม่สบายใจก็ปกติ เธออย่าคิดมากสิ”
“ที่จริงเสี่ยวหลานน่ะ ฉันรู้สึกว่าเสี่ยวหลานดีมาก บอกดูสิ ถ้าเสี่ยวเย่พาซูหยุนซีกลับมาอีก แล้วภายหลังเขาจะแต่งใคร?”
เซียวจ้านในฐานะราชันนักรบรุ่นหนึ่งเคย หลังจากถูกเซียวเย่เข้าไปช่วยออกมาจากเบอร์มิวดาครั้งแรก ก็มาตั้งรกรากอยู่เชิงเขาฉวนหนานอย่างสงบสุข