เจิงมูยืนกลับมาบนสะพานอีกครั้ง รังสีอันน่าสะพรึงกลัวที่สั่นสะเทือนโลกบนตัวเขาได้ถูกรวบรวมจนสงบลง
แต่กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นรุนแรงบนตัวเขากลับยังคงทรุดโทรมไม่จางหาย
ใต้สะพานมหานครมาร การต่อสู้ได้เข้าสู่ช่วงท้ายจริง ๆ แล้ว
บรรดาผู้แข็งแกร่งจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์อื่นที่ออกมาปรากฏตัวจริง ๆ ต่างก็ถูกเจิงมูร่วมมือกับบรรดายักษ์ใหญ่จุดสูงสุดของมหานครมารกำจัดจนเกือบสิ้นซากภายในสองชั่วโมงนี้!
เหล่าเผ่าพันธุ์อื่นที่ยังมีชีวิตอยู่ข้างนอก ชัดเจนว่าไม่เหลือพลังพอที่จะต่อต้านอีกแล้ว
“เจ้าคือผู้ได้รับการถ่ายทอดบำเพ็ญจากเทียนซื่อรุ่นที่ 3 แห่งสำนักมังกรเสืองั้นรึ?!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้า เจิงมู ขอเป็นตัวแทนชาวมหานครมารนับสิบล้าน ขอบคุณเจ้าก่อน!!”
บนตัวเจิงมูยังคงมีกลิ่นอายของครูสอนหนังสืออยู่ แต่เมื่อกลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายทั่วตัวในตอนนี้ เขากลับหัวเราะลั่นอย่างสะใจ
สุภาพอ่อนโยน แต่ก็หยิ่งผยอง!
ในตอนนี้ เจิงมูแสดงสองคำนี้ออกมาได้อย่างถึงพริกถึงขิง!
เขามองไปยังเซียวเย่ แล้วก้มตัวโค้งคำนับลงอย่างไม่มีความกังวลใด ๆ
“กึ่งระดับจักรพรรดิงั้นรึ?”
“เมื่อครั้งนั้น เจ้าตัดขาดเส้นทางบำเพ็ญไปเพราะเหตุใด?”
“เมื่อสามพันกว่าปีก่อน มีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิจริง ๆ งั้นรึ?”
เซียวเย่ไม่ตอบคำเจิงมู แต่กลับถามกลับมาแทน
ส่วนพิธีการพวกนี้ เซียวเย่ตั้งแต่ชาติก่อนก็ไม่ค่อยใส่ใจอยู่แล้ว ณ ตอนนี้จึงไม่ได้วางมารยาทอะไรมาก
“อ๋อ!”
“เจ้ารู้จักระดับกึ่งจักรพรรดิ และยังรู้จักเรื่องผู้ตัดขาดเส้นทางบำเพ็ญอีก ดูเหมือนคนที่ถ่ายทอดบำเพ็ญให้เจ้า คงได้บอกความลับอะไรไว้มากมายให้เจ้าสินะ!”