แต่แล้วก็สายเกินไปแล้ว!
เร็วนัก!
ในหมัดสังหารของมาฉิน ซ่อนอาวุธลับสังหารนี้ไว้ ความเร็วช่างเร็วเหลือเกิน
บนสะพานใหญ่ เซียวเย่ยังคงกำลังผนึกรูปประทับนั้นอยู่ ท่าทีของเซียวเย่แม้แต่จะขยับเพียงน้อยนิดก็ไม่ได้ขยับ
เบื้องหน้าเพชรสีเขียวขจีที่น่าสะพรึงกลัวจนสะเทือนโลกนั้น เซียวเย่ดูเหมือนจะยังไม่ทันรับรู้
ฮึม!
เพชรนั้นพร้อมด้วยความกดดันอันน่าสะพรึงจนสะเทือนโลกไร้ที่สิ้นสุด ดุจจะฉีกขาดความว่างเปล่า ภายในชั่ววูบก็มาถึงตำแหน่งห่างจากกลางคิ้วของเซียวเย่เพียงสามนิ้ว!
ผิวหนังเบื้องหน้ากลางคิ้วของเซียวเย่ ณ ขณะนี้ ดูเหมือนจะเกิดรอยแผลตื้น ๆ ขึ้นมาหนึ่งรอย!
เลือดหยดลงอย่างเงียบงัน!
แต่เซียวเย่ในขณะนั้น กลับยังคงนิ่งไม่ขยับ
หรือจะพูดให้ถูก ในสายตาคนอื่น เซียวเย่ไม่ทันจะได้ขยับตัวด้วยซ้ำ!
ติ๊ง!
กร๊ากกก!
แต่ในวินาทีที่เพชรนั้นรุกคืบอีกหนึ่งช่วง กลางคิ้วของเซียวเย่กำลังจะแตกร้าวสิ้นดี ในความว่างเปล่านั้น ลำไม้ไผ่สีเขียวขจีหนึ่งลำได้ปรากฏขึ้นอย่างโหยวหราน
ลำไม้ไผ่นั้นปรากฏขึ้น แล้วพุ่งเข้าขวางด้านหน้าเพชรนั้นทันที!
ไม้ไผ่นั้น ดุจไม้เรียวที่ครูสอนหนังสือโบราณใช้เฆี่ยนสั่งสอนศิษย์
ทั้งสองปะทะกัน!
เบื้องหน้าลำไม้ไผ่นั้น เพชรที่แทบจะฟันสังหารเซียวเย่ในทันที กลับระเบิดออกอย่างรุนแรง!
ราวกับว่า เพชรที่แบกความตั้งใจอำนวยความพินาศไร้ขอบเขตนั้น เบื้องหน้าไม้ไผ่ท่อนนั้น ไม่มีแม้แต่พลังต้านทานแม้เพียงนิด!