เฉินอี้กำลังยิ้มกว้างอยู่ดี ๆ มุมปากก็พลันแข็งค้าง
ไม่ถูกแล้ว
เขาหายตัวไปทั้งคนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย สวี่เหยี่ยนเสวี่ยคงตกใจจนแทบเสียสติแน่ ด้วยนิสัยของยัยนั่น พอเขากลับไปคงตีฆ้องร้องป่าวไปทั่วแล้ว
เฉินอี้คิดพลางขยับความคิด
แสงสีขาววาบขึ้นอีกครั้ง พอลืมตา เขาก็ยังนอนคว่ำอยู่บนพื้นในท่าเดิมกับตอนที่ล้มลงเมื่อครู่
เขาเงยหน้ามอง เสียงด่าของสวี่เหยี่ยนเสวี่ยดังต่อเนื่องขึ้นมาทันที ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลย ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เว้นแต่จี้หยกจะหายไป
เฮ้ มิตินี่ดีจริง ๆ เข้าไปตั้งนาน แต่ข้างนอกกลับหยุดนิ่ง ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายอะไรด้วย
เฉินอี้กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว อาการปวดเมื่อยตรงเอวด้านหลังหายไปจนหมด เรี่ยวแรงมหาศาลพลุ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง
ถ้าพลังในร่างนี้ไม่ได้สัมผัสได้จริงขนาดนี้ เขาคงนึกว่าตัวเองแค่ฝันไป
พอเห็นเขาลุกขึ้นยืนราวกับไม่เป็นอะไร สวี่เหยี่ยนเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอก ก้าวเข้ามาสองก้าวแล้วยกมือหมายจะตบอกเขา
“เฉินอี้ นายตกลงจะ—”
แต่ทันทีที่พูดจบ คลื่นความร้อนก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าอย่างไม่มีที่มา จนต้นขาเธออ่อนยวบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
หัวใจของเธอเต้นรัว
นี่มันกลิ่นฮอร์โมนเพศชาย!
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวสวี่เหยี่ยนเสวี่ย เธอเองยังตกใจ เธอไม่เคยได้กลิ่นเข้มข้นขนาดนี้มาก่อน เมื่อก่อนตัวสามีเธอก็มีกลิ่นเหงื่อติดอยู่บ้าง แต่เทียบกับไอร้อนตรงหน้าแล้ว ราวกับเป็นคนละเรื่องกัน
กลิ่นนั้นซึมเข้าจมูก อุ่นร้อนจนขาทั้งสองข้างแทบยืนไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงจนกระสับกระส่าย แม้แต่ลมหายใจก็หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“นะ...นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยกลืนน้ำลาย แล้วดึงเสื้อเอี๊ยมที่สวมอยู่ให้กระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าว
เฉินอี้ไม่ตอบ เพียงจ้องเธอแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองทำให้เธอรู้สึกแปลกหน้า
เมื่อก่อนผู้ชายคนนี้มองเธออย่างระมัดระวัง ทั้งยังเอาอกเอาใจ
แต่ตอนนี้กลับเหมือนหมาป่าหื่นกามที่กำลังประเมินเหยื่อ
“นายจะทำอะไร?”
ลำคอสวี่เหยี่ยนเสวี่ยแห้งผาก เธอถอยไปอีกหลายก้าวจนแผ่นหลังชนกำแพง เกิดเสียงทึบดังขึ้น
วันนี้ผู้ชายคนนี้แปลกไปจริง ๆ หรือว่าเมื่อกี้ล้มจนเจ็บ?
“ทำไมล่ะ ไม่ใช่เธอเหรอที่บอกให้ฉันรับผิดชอบ?”
เฉินอี้เดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอทีละก้าว แล้วมองลงมาจากที่สูง
ในใจเขาต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้มีดีอยู่จริง เอวก็เอว ขาก็ขา รูปร่างเร้าใจมาก แต่ถ้าชีวิตต้องจบลง ต่อให้เร้าใจแค่ไหนก็ไม่ใช่ของเขาอยู่ดี
ชาติที่แล้ว เขาหวาด ๆ อยู่ต่อหน้าหน้าอกคู่นั้น เธออยากได้อะไรก็ยกให้ สุดท้ายรีดเรี่ยวแรงของเขาจนหมดตัว
แต่ชาตินี้ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว!
มีมิติน้ำพุวิญญาณนี่แล้ว ก็เหมือนชาวนาที่ถูกกดขี่ได้ลุกขึ้นร้องเพลงอย่างภาคภูมิ เขาต้องทำให้สวี่เหยี่ยนเสวี่ยรู้เสียทีว่าใครกันแน่ที่เป็นใหญ่ในบ้านนี้!
“ไอ้ขี้แพ้ มองอะไรอยู่!”
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยถูกเขาจ้องจนขนลุก จึงอดขึ้นเสียงไม่ได้
เฉินอี้พลันหัวเราะออกมา
ขี้แพ้เหรอ?
ฮ่า ๆ ๆ! ขี้แพ้งั้นเหรอ?!
เขายังจะกลัวอะไรอีก? สวี่เหยี่ยนเสวี่ยไม่ใช่นางปีศาจสักหน่อย ส่วนเขา เฉินอี้ ก็ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้ที่ยอมคนเหมือนชาติที่แล้วอีกแล้ว!
“เธอเป็นเมียฉัน ฉันมองไม่ได้หรือไง? สวี่เหยี่ยนเสวี่ย เรื่องหย่าน่ะ ฉันไม่หย่าแล้ว”
อะไรนะ?
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยชะงักไป เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่พลันคลายลง
แถมยังเริ่มได้ใจอีกครั้ง
“ไอ้ขี้แพ้ อย่างน้อยก็ยังรู้จักคิด...นี่นายตัดสินใจเองนะ ฉันไม่ได้บังคับสักหน่อย”
เฉินอี้ไม่สนใจคำพูดปากแข็งของเธอ เขายื่นมือไปบีบคางแล้วเชยขึ้น สวี่เหยี่ยนเสวี่ยตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ก่อนจะเริ่มดิ้นรน
“นายทำอะไร?”
“เธอไม่อยากหย่าใช่ไหม?”
“ใช่...ใช่น่ะสิ”
เธอเชิดคอ พยายามไม่ให้เสียงสั่น
“อยากให้ฉันทำตามที่เธอต้องการทุกอย่าง ทำหน้าที่สามีให้ครบใช่ไหม?”
เขาถามตรงเกินไปจนสวี่เหยี่ยนเสวี่ยอดหน้าแดงไม่ได้ แต่ก็ยังเชิดคอพูดว่า
“ใช่...ใช่น่ะสิ นี่...นี่เป็นสิ่งที่นายควรทำอยู่แล้ว!”
ถ้าอย่างนั้น...
เฉินอี้ไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดต่อ มืออีกข้างโอบเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าหาอก
“ได้ คืนนี้ฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าหน้าที่ของสามีคืออะไร!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ สวี่เหยี่ยนเสวี่ยก็อ่อนแรงไปทั้งตัว ยังไม่ทันได้พูดอะไร มือทั้งสองข้างก็ถูกเฉินอี้จับกดไว้แล้ว
ร่างของชายหนุ่มทาบลงมาราวกับภูเขา ไอร้อนพ่นลงบนกระหม่อมของเธอ
เตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด สวี่เหยี่ยนเสวี่ยร้องลั่น
“นายทำอะไร?” เธอถูกกดลงบนเตียง ใบหน้าแดงจัดจนร้อนผ่าว
“เธอบอกให้ฉันทำหน้าที่สามี” เสียงทุ้มของเฉินอี้ดังลงมาจากด้านบน “งั้นเธอก็ควรทำหน้าที่ภรรยาด้วยไม่ใช่หรือไง?”
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยงงไปหมด
เมื่อครู่เธอเพิ่งทรมานเขาไปตั้งสามรอบ ผู้ชายคนนี้ไปเอาแรงมาจากไหน?
เธอคิดจะผลักเขาออกโดยไม่รู้ตัว แต่พอฝ่ามือแตะลงบนอกเขา ความร้อนที่แผ่ออกมาก็ลวกจนต้องชักมือกลับ
ไม่ถูกแล้ว ร่างกายของเขาตอนนี้กับเมื่อครู่แทบเป็นคนละคน แม้แต่ก่อนเฉินอี้จะแข็งแรงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับแข็งแกร่งกว่าเดิมชัดเจน ชีพจรเต้นตุบ ๆ หนักแน่นจนรู้สึกได้
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยงงไปหมด
เธอคิดจะผลักเขาออกโดยไม่รู้ตัว แต่พอฝ่ามือแตะลงบนอกเขา ความร้อนที่แผ่ออกมาก็ลวกจนต้องชักมือกลับ
“เฉินอี้ นาย—”
เฉินอี้ไม่อยากเสียเวลา จึงก้มหน้าลงปิดปากเล็ก ๆ ที่พูดไม่หยุดของเธอเสีย
พระจันทร์ค่อย ๆ โผล่พ้นกลุ่มเมฆนอกหน้าต่าง แสงสว่างจ้าส่องเข้ามาในห้อง ต้นไหวเก่าแก่ในลานส่งเสียงซู่ซ่าเมื่อถูกลมกลางคืนพัดไหว ผิวน้ำทะเลไกลออกไปมืดสนิท มีเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งที่ดังมาเป็นระลอก
ในห้องไม่มีเสียงด่าทออีก เหลือเพียงเสียงเตียงสั่นเป็นจังหวะ บางครั้งเร็ว บางครั้งช้า สลับกับเสียงครางอู้อี้ที่พยายามกลั้นไว้ เสียงครางดังขาด ๆ หาย ๆ เดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำ จนท้ายที่สุดแม้แต่เสียงครางก็เงียบหายไป
เฉินอี้มองสวี่เหยี่ยนเสวี่ยที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง แล้วหัวเราะเสียงต่ำขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“สวี่เหยี่ยนเสวี่ย ปากเก่งนักไม่ใช่หรือไง”
ไม่มีใครตอบ มีเพียงเสียงเตียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้ง
ฟ้าเริ่มสาง เสียงดังกร๊อบก็ดังขึ้น เตียงหักออกเป็นสองท่อนตรงกลาง
ในห้องสงบลงเสียที
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยนอนหมดแรงอยู่บนเตียง เรี่ยวแรงทั้งร่างหายไปจนหมด แม้แต่นิ้วมือก็ยกไม่ขึ้น ผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและยุ่งเหยิงแนบอยู่กับแก้ม ดวงตาแดงก่ำ ตรงหางตายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้ง
เฉินอี้กลับดูสดชื่นแจ่มใส เขานั่งอยู่ข้างเตียงโดยไม่สวมเสื้อท่อนบน ไม่มีแววเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ชาติที่แล้วบนเตียงหลังนี้ เธอใช้เขาราวกับเป็นสัตว์ใช้งาน ทรมานจนเขามึนหัวตาลาย
วันรุ่งขึ้นเขายังต้องลุกไปหาปลาในทะเล แต่ตอนนี้สถานการณ์พลิกกลับแล้ว เธอนอนอยู่ตรงนั้น คงลุกไม่ไหวด้วยซ้ำ
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยเอ๋ยสวี่เหยี่ยนเสวี่ย ในที่สุดเธอก็มีวันนี้
เมื่อเห็นสภาพยุ่งเหยิงของผู้หญิงคนนี้ เฉินอี้ก็รู้สึกสบายใจเป็นครั้งแรก
“แค่นี้เองเหรอ?”
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยไม่มีแรงแม้แต่จะถลึงตาใส่เขา ต้องรวบรวมแรงทั้งหมดกว่าจะเค้นออกมาได้คำเดียว
“ไสหัวไป...”
“ทำไม ไม่ยอมแพ้เหรอ? ยังอยากต่ออีกไหม?”
เฉินอี้โน้มตัวลง ค่อย ๆ ยกมือขึ้นตบแก้มเธอเบา ๆ สองครั้ง
“เมื่อคืนไม่ได้บอกให้ฉันทำหน้าที่สามีหรือไง ตอนนี้รู้หรือยังว่าผิด?”
“ระ...รู้แล้ว...”
“พูดดัง ๆ หน่อย ฉันไม่ได้ยิน”
“ฉัน...ฉันผิดไปแล้ว...”
สวี่เหยี่ยนเสวี่ยสูดหายใจลึก น้ำเสียงปนสะอื้นและขาดเป็นช่วง ๆ
“ฉัน...ฉันรู้แล้วว่าผิด ไม่ไหวแล้วจริง ๆ...ฉันผิดไปแล้ว จริง ๆ นะ...”