……
“ฝันเปียกเหรอ?”
ซูเฟิงตื่นขึ้นมารู้สึกที่ก้นเปียกชื้นไปหมด ความคิดที่มึนงงค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
ทันใดนั้น กลิ่นฉุนของปัสสาวะทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เชี่ย! ฉี่รดกางเกงเหรอ?!
ฉันจะอายุสามสิบอยู่แล้ว จะฉี่รดที่นอนได้ยังไง!
ซูเฟิงเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ที่ใดที่เขาคุ้นเคย
เพดานเตี้ยๆ ครึ้มๆ สีเหลืองอ่อนๆ ไฟสีขาวแยงตาเล็กน้อย
ฉันอยู่ที่ไหน?
ซูเฟิงงงงวยนั่งตัวตรง รอบๆ มีเด็กๆ ที่ดูอายุไม่ถึงแปดขวบล้อมวงกันอยู่ ทุกคนยิ้มแบบกลั้นไว้ไม่อยู่มองเขา เหมือนกับไปชมลิงก้นแดงในสวนสัตว์รวมหมู่
เขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เลย
ตอนนี้เอง เด็กผู้ชายที่ตัวใหญ่ที่สุดทนไม่ไหวอีกต่อไป ชี้ไปที่ซูเฟิงพร้อมกับหัวเราะท้องแข็ง:
“ฮ่าๆๆๆ... ซูเฟิง! นายห้าขวบแล้ว เรียนชั้นอนุบาล 3 ยังฉี่รดที่นอนอีก!”
เด็กๆ รอบข้างไม่ว่าชายหรือหญิง ต่างก็หัวเราะกันหมด
“ฮ่าๆๆๆ...”
“ฮ่าๆๆ...”
“ซูเฟิง อายไหมเนี่ย...”
เสียงหัวเราะเยาะของเด็กๆ มากมายดังสนั่นราวกับคลื่นยักษ์ ซัดเข้าหาซูเฟิงอย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้เขาตะลึงไป
สิ่งสำคัญไม่ใช่เสียงหัวเราะ แต่เป็นข้อมูลในนั้น
ห้าขวบ... อนุบาล 3... ฉี่รดที่นอน...
...ฉันนี่เกิดใหม่เหรอ? และยังเกิดใหม่กลับมาอยู่ชั้นอนุบาล 3 แถมยังฉี่รดที่นอนอีก!!!
ไม่ใช่ๆๆ!
ฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ!
คงเป็นเพราะช่วงนี้ดูนิยายในทู่เทาเยอะเกินไป ฝันไปก็โลดโผนตามไปด้วย
คนในโลกความจริงจะเกิดใหม่ได้ยังไง?
แล้วยังบังเอิญมาเกิดใหม่ในช่วงสถานการณ์น่าอายที่ฉี่รดที่นอนในชั้นอนุบาล 3 อีก
กลิ่นอายนิยายทู่เทาเต็มๆ!
ตอนนี้ยังอยู่ในฝันแน่นอน ขอนอนต่ออีกสักหน่อย
ใช่! นอนต่อ...
ตอนที่ซูเฟิงคิดว่าตัวเองยังไม่ตื่น เตรียมจะนอนต่อ
ทันใดนั้น เสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ทำลายสถานการณ์นี้
“ครูเสี่ยวหยวนมาแล้ว! ครูเสี่ยวหยวนมาแล้ว! ทุกคนถอยไป เฟิงเฟิงไม่ต้องกลัว ฉันพาครูเสี่ยวหยวนมาช่วยนายแล้ว!”
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ผมเปียสองข้าง หน้าน่ารักเหมือนตุ๊กตา กดดันฝูงชนที่หัวเราะเยาะซูเฟิง แล้วเดินนำหญิงสาวหน้าตาดีรูปร่างดีคนหนึ่งเข้ามา
...
สิบนาทีต่อมา ความรู้สึกที่สมจริงสุดๆ ทำให้ซูเฟิงต้องยอมรับความจริง
เขากลับมาเกิดใหม่จริงๆ กลับมาเกิดในโรงเรียนอนุบาล!
ครูเสี่ยวหยวนพาเด็กๆ ที่ล้อมวงกันออกจากห้องพักผ่อน
เด็กผู้หญิงน่ารักคนนั้นก็เดินออกไปด้วย ตอนจะไปเธอยังพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า:
“เฟิงเฟิง วางใจได้! ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกนาย!”
ซูเฟิงเกิดคำถามในใจ
“เธอเป็นใคร?”
เด็กสาวคนนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยมาก แต่ซูเฟิงนึกชื่อเธอไม่ออกว่า...
ช่างเถอะ... นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึก ตอนนี้เดี๋ยวไปเปิดสมุดการบ้านเธอดูก็รู้
โรงเรียนอนุบาลต้องมีการบ้านใช่ไหม?
แต่ก่อนหน้านั้น ตอนนี้ซูเฟิงยังต้องเผชิญกับการทดสอบที่หนักหน่วงอีกอย่าง
“เฟิงเฟิงตัวน้อย นายแน่ใจเหรอว่าไม่อยากให้ครูช่วยจัดการ แต่จะจัดการเอง?”
ครูเสี่ยวหยวนไม่มีความรังเกียจซูเฟิงที่ฉี่รดที่นอนแม้แต่น้อย กลับพูดกับซูเฟิงตัวน้อยอย่างอ่อนโยน
พูดเล่นเหรอ!
ซูเฟิงชาติก่อนเป็นเจ้าของบริษัทที่มีทรัพย์สินหลายร้อยล้านตอนอายุยี่สิบแปด ปีนี้จะให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ได้ยังไง?
ฉี่รดที่นอนก็อายพอแล้ว ซูเฟิงต้องรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายของตัวเองเอาไว้!
โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้ยังหน้าตาดีรูปร่างดีอีกต่างหาก
ต่อหน้าเด็กอนุบาลพวกนั้น ซูเฟิงคิดว่าเสียหน้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ยังไงโตขึ้นพวกเขาก็ลืม
แต่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ซูเฟิงไม่มีทางยอมเสียหน้าเด็ดขาด!
“...พี่สาว ไม่ต้องแล้ว ฉันเปลี่ยนเองได้ คุณออกไปรอข้างนอกเถอะ!”
ซูเฟิงสบตากับผู้หญิงคนนั้นอย่างมั่นคง เขากลัวว่าแววตาเดียวที่ลังเลเธอจะปฏิเสธ
แค่คำเรียกว่าพี่สาวยังไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่
“ดูท่าเฟิงเฟิงตัวน้อยจะเป็นลูกผู้ชายที่เริ่มเขินอายแล้วนะ งั้น... ก็ได้...”
พอได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนั้น ซูเฟิงเพิ่งจะดีใจขึ้นมาบนใบหน้า เธอก็เปลี่ยนคำพูดว่า:
“ครูจะเทน้ำให้เฟิงเฟิง แล้วก็ยืนดูเฟิงเฟิงเช็ดตัวอยู่ข้างๆ”
“...พี่สาว...”
ซูเฟิงอยากจะขอลดหย่อนอีกครั้ง วินาทีถัดมาสายตาของเขาก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายจะฟื้นคืนแล้วเหรอ?!
แน่นอนว่าไม่ใช่ เขาถูกครูสาวจับที่คอเสื้อเหมือนจับลูกหมาแล้วยกขึ้น
สมแล้วที่เด็กๆ ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย
“อะไรพี่สาวล่ะ นี่คือโรงเรียนอนุบาล เฟิงเฟิงต้องเรียกฉันว่าครูเสี่ยวหยวนนะ!”
“งั้นครูเสี่ยวหยวน ฉันอยาก... อยู่คนเดียว...”
“ไม่ได้นะ~ ถ้าเฟิงเฟิงเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาครูเสี่ยวหยวนจะรู้สึกผิดแย่เลย”
ครูเสี่ยวหยวนมือหนึ่งจับซูเฟิง มือหนึ่งถือกระติกน้ำร้อน เดินไปที่ห้องน้ำ หยิบเสื้อผ้าสำรองของซูเฟิงออกมาจากตู้เก็บของ แล้ววางบนเก้าอี้ข้างๆ
เทน้ำลงในอ่าง ปรับอุณหภูมิให้พอดี ช่วยซูเฟิงบิดผ้าขนหนู แล้วย่อตัวลงมองเด็กผู้ชายที่กำลังเขินอายอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ
“ถอดสิ อย่าอาย วางใจได้ ครูไม่ตกใจกับเฟิงเฟิงหรอก!”
ผู้หญิงคนนี้พูดจาอะไรกัน! อะไรที่เรียกว่าจะไม่ตกใจกับตัวเอง! แต่คิดถึงร่างกายตอนนี้ของตัวเอง ก็ไม่ทำให้ใครตกใจจริงๆ นั่นแหละ
เธอก็พูดไม่ผิด
“เฮ้อ...” ซูเฟิงถอนหายใจ เขารู้ว่าตัวเองเป็นเด็กห้าขวบที่ไม่มีสิทธิ์อะไร พูดไปมาก็ไร้ประโยชน์
ส่วนที่เปียกฉี่ติดกันหมดแล้ว ซูเฟิงก็อึดอัดมาก จึงไม่ลังเลอีกต่อไป คิดในใจซ้ำๆ หวังจะลดความอับอายลงบ้าง
“ฉันอายุห้าขวบ เรียนอนุบาล 3”
“ฉันอายุห้าขวบ เรียนอนุบาล 3”
“...”
พิสูจน์แล้วว่าการสะกดจิตตัวเองได้ผล ซูเฟิงความอับอายลดลงครึ่งหนึ่ง ในที่สุดก็ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น โชคดีที่ตอนนี้อากาศไม่หนาว เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่มาก
ถอดเสื้อผ้าเสร็จ ซูเฟิงตัวเปล่าๆ รับผ้าขนหนูร้อนมาจากมือครูเสี่ยวหยวน ค่อยๆ เช็ดตัวบนล่าง จุดสำคัญในการเช็ดก็ต้องเป็นเจ้าตัวเล็กนี่แหละ
ระหว่างที่เช็ด ซูเฟิงก็อดรู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่ได้ ไอ้ปืนใหญ่ของฉัน...
ตอนนั้นเอง
“ขำ〜”
เสียงหัวเราะดังมาจากข้างๆ
“น่ารักจัง〜”
ซูเฟิงพังทลาย!!!
ความเศร้าถึงจุดสูงสุดในวินาทีนี้ แปรเปลี่ยนเป็นแม่น้ำไหลเอ่อ!
ชั่วขณะนี้ เวลาและสถานที่เหมือนหยุดนิ่ง!
[ติ๊ง——!]
แผงหน้าจอสีฟ้าอ่อนโปร่งแสงเหมือนเทคโนโลยีล้ำยุคจากหนังอนาคต ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเฟิงที่กำลังเศร้าสร้อย
ซูเฟิงยังไม่ทันตั้งตัว ตัวอักษรหนึ่งบรรทัดก็ปรากฏบนแผง:
[ระบบล้างแค้นปู่ผูกมัดโฮสต์สำเร็จ...]