นี่คือระบบที่ในนิยายมักจะพูดถึงนี่นา?
ซูเฟิงที่ชอบอ่านนิยายฆ่าเวลาในช่วงว่าง ๆ คุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี
แต่…ชื่อของระบบนี่สิ
ระบบล้างแค้นปู่…รู้สึกเหมือนมีอะไรแปลก ๆ อยู่ที่ไหนสักแห่ง!
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ตัวเขาเองยังไม่ถือว่าเป็น‘ลูกชาย’เลย ที่จริงก็แค่‘หลานชาย’เท่านั้น
คำว่าล้างแค้นนี่ก็ดูจะไม่เกี่ยวกับเขาเลย!
ก่อนเกิดใหม่ เขาอายุ 28 ปีเป็นผู้สร้างรุ่นแรก มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน ทำงานหนักทุกวัน
ที่ไหนจะเข้าเกณฑ์ล้างแค้นปู่ล่ะ!
ไม่มีทางเข้าเกณฑ์สักข้อ!!!
ระบบเหมือนจะรู้สึกถึงความสงสัยในใจของซูเฟิง แผงแสงสีฟ้าอ่อนใสก็เริ่มมีข้อความปรากฏขึ้นทีละบรรทัด
เส้นทางชีวิต 28 ปีแรก ซูเฟิงรู้ดี เขาข้ามไปที่อายุ 28 ปีโดยตรง
[ตอนอายุ 28 ปี คุณยืนอยู่บนกระแสของยุค ด้วยโชคช่วยนิดหน่อย
มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน ประสบความสำเร็จ]
[ตอนอายุ 29 ปี หุ้นส่วนของคุณและเลขานุการสาวที่คุณสอนงานให้ทุกอย่าง หนีไปพร้อมกับเงิน
ห่วงโซ่เงินทุนของบริษัทขาด ตอนที่เคยขอร้องให้ร่วมงาน กลับมากดดันคุณ
ศาลประกาศบริษัทล้มละลาย ทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อคุณถูกอายัด
หนี้สินเกินทรัพย์สิน คุณยังเป็นหนี้อีกหลายร้อยล้าน พ่อแม่คุณผมหงอกในคืนเดียว เอาออมสินทั้งหมดออกมา แต่เมื่อเทียบกับหนี้ก้อนมหาศาล มันก็แค่หยดน้ำในมหาสมุทร
ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงที่เคยประจบประแจงคุณ ตอนนี้กลับหลบหน้าคุณ หลบอย่างกับหลบโรคระบาด]
เป็นไปได้ยังไง?!
ตามเส้นทางเวลาเดิม พ่อแกอีกปีเดียวก็จะล้มละลายงั้นเหรอ?
ซูเฟิงแม้จะไม่อยากเชื่อ แต่ก็เป็นเพราะระบบพูด ความน่าเชื่อถือยังสูงอยู่
ตอนนี้คิดดู หุ้นส่วนคนนั้นของเขาก็ดูผิดปกติจริง ๆ นะ…
ดีที่ฉันเกิดใหม่กลับมายังจุดเริ่มต้นได้ทัน
…เกือบไปแล้ว ไอ้เรานี่เกือบล้มละลายแล้ว…
[ตอนอายุ 31 ปี: ในช่วงเวลากว่าปีนี้ คุณติดต่อสถาบันการลงทุนเกือบทั้งหมด แต่ก็ไม่สามารถระดมทุนได้แม้แต่ก้อนเดียว คุณได้ลิ้มรสความหนาวเย็นของโลกมนุษย์
เหลือเพียงพ่อแม่และเจ้าหนี้ที่โทรมาถามไถ่ความเป็นอยู่ของคุณเป็นระยะ ๆ ให้คุณดูแลสุขภาพ ให้กำลังใจคุณ เชื่อว่าคุณจะกลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง]
[ตอนอายุ 32 ปี: คุณเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ตั้งแต่กลางวันจนถึงกลางคืน เมื่อไฟถนนสว่างขึ้น คุณก็มาถึงสี่แยกแห่งหนึ่งแล้วหยุดลง
มองดูผู้คนที่สัญจรไปมา พวกเขาต่างมีที่มาและที่ไป แต่คุณไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน
สองชั่วโมงครึ่งต่อมา จู่ ๆ คุณก็รู้สึกว่าจิตใจปลอดโปร่ง
ไม่ใช่เพราะคิดวิธีใช้หนี้ได้ แต่เพราะมองดูผู้คนหลากหลาย ทั้งแก่ทั้งเด็ก
คุณเข้าใจความหมายของคำว่า‘ชีวิตสั้น’อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง ตำแหน่ง ความรักใคร่ ครอบครัว…สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงสิ่งประกอบในชีวิตของคุณเท่านั้น
คุณมีชีวิตเพียงครั้งเดียว เมื่อตายไปก็ไม่มีอะไรเหลือ ดังนั้น สิ่งเหล่านั้นจะมีความหมายอะไรสำหรับคุณ?
หนี้สิน ถ้าจ่ายได้ก็จ่าย ถ้าจ่ายไม่ได้ คุณก็ต้องตายอยู่ดี
ถึงจะจ่ายหมด คุณก็ยังต้องตาย
ทุกสิ่งในโลกนี้ เมื่ออยู่ไปสุดท้ายก็เหลือเพียงคำว่า‘ตาย’…]
[ติ๊ง——!]
[ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้ตื่นรู้ — ระดับสูงสุดของ‘อย่าดูถูกเด็กหนุ่ม’ เวอร์ชัน‘คนตายแล้วจึงยิ่งใหญ่’!]
[ได้รับความเห็นชอบจากระบบและผูกพัน ซูเฟิง ปู่แกอายุ 32 ปี เชิญเริ่มชีวิตการล้างแค้นของคุณ!!!]
เวลากลับมาเดินตามปกติอีกครั้ง
ในห้องน้ำ ซูเฟิงมองดูข้อความที่ปรากฏบนแผงโปร่งใสสีฟ้าอ่อนตรงหน้า ยืนนิ่งอยู่นาน เงียบไปพักใหญ่ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ จริง ๆ นะ… ฝันร้ายอะไรกันเนี่ย!”
“ฝันอะไรกัน? ไปเรียนรู้คำพูดมาจากไหน!”
ครูเสี่ยวหยวนไม่เข้าใจความเศร้าหมองของซูเฟิงในตอนนี้ เธอเห็นซูเฟิงนั่งเหม่อลอย ไม่ยอมเช็ดก้นให้เรียบร้อย ความอดทนก็หมดลง เข้าควบคุมงานด้านล่างต่อ
“แล้วเด็ก ๆ อย่าถอนหายใจนะ เดี๋ยวโชคดีจะหายไปหมด!”
เมื่อซูเฟิงรู้สึกตัว เขาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนคว่ำอยู่บนขาอวบอ้วนกลมกลึงของครูเสี่ยวหยวนอย่างสิ้นหวัง ผ้าขนหนูร้อนกำลังถูไปมาบนก้นของเขา
“ปั๊บ——!”
“โอย”
“ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้ไหม?” ครูเสี่ยวหยวนตบลงบนก้นของซูเฟิงหนึ่งที เขาร้องด้วยความเจ็บปวด
“ครูเสี่ยวหยวน ครูตีผมทำไม?”
“เด็ก ๆ อย่าถอนหายใจ! การถอนหายใจจะทำให้โชคดีหายไป! รู้ไหม?”
ซูเฟิงจนใจ แต่ก็ทำได้เพียงพูดอย่างเอือม ๆ
“รู้แล้ว ๆ …”
“ถึงจะถูกต้อง!”
ครูเสี่ยวหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ
สามนาทีต่อมา ซูเฟิงก็ถูกครูเสี่ยวหยวนจัดแต่งตัวจนสะอาดเรียบร้อย
รู้สึกถึงความรู้สึกไม่สบายตัวหายไปหมด ซูเฟิงพบว่าเขามีใจให้ครูเสี่ยวหยวนขึ้นมานิดหน่อย
ครูเสี่ยวหยวนหน้าตาดี หุ่นก็ดี ถึงแม้ชาติก่อนซูเฟิงจะผ่านดอกไม้มาหลายร้อยดอก เขาก็ยังรู้สึกว่าเสี่ยวหยวนมีความงามที่พิเศษอยู่…
ความรู้สึกนี้จะพูดยังไงดีล่ะ?
ในตัวเธอ ซูเฟิงเห็นความงามที่เรียกว่า‘แม่ศรีเรือน’ โดยเฉพาะตอนที่เธอตั้งใจเช็ดก้นให้เขาอย่างจริงจัง ชั่วขณะนั้นทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว
ในความทรงจำ ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นครั้งแรก
“ครูเสี่ยวหยวน ครูเกิดปีอะไรครับ?” ซูเฟิงมองครูเสี่ยวหยวนที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า จัดเสื้อผ้าให้เขา
“เสี่ยวเฟิง อยู่ ๆ มาสนใจเรื่องนี้ทำไม?”
“ก็แค่อยากรู้เฉย ๆ!”
“ถ้างั้นเสี่ยวเฟิงต้องจำไว้นะ ห้ามบอกใครเด็ดขาด ครูเสี่ยวหยวนเกิดปีระกา!”
ครูเสี่ยวหยวนทำท่าทางเหมือนกำลังบอกความลับใหญ่โต
“ได้ครับ ผมจำไว้แล้ว!” ซูเฟิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ราวกับจะปกป้องความลับนี้ด้วยชีวิต
ในใจเขาก็กำลังคิดคำนวณอย่างบ้าคลั่ง “ปีนี้เป็นปีฉลู ปี 2009 ครูเสี่ยวหยวนเกิดปีระกา…ปี 1993…”
“ปีระกาของปี 1981 ครูเสี่ยวหยวนดูเด็กขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้แน่นอน!”
“หมายความว่า ครูเสี่ยวหยวนปีนี้ยังไม่ถึง 18 ปีด้วยซ้ำ ไอ้ยุคนี้ครูอนุบาลยังเด็กขนาดนี้เลยเหรอ?”
การค้นพบนี้ทำให้ซูเฟิงดีใจในใจ นั่นก็หมายความว่า เมื่อเขาอายุ 18 ปี ครูเสี่ยวหยวนก็จะอายุเพียง 29 ปี ยังไม่ถึง 30
ถ้า…
“เอาล่ะ เจ้าชายน้อยของฉัน เราไปข้างนอกกันเถอะ”
ครูเสี่ยวหยวนยื่นมือลูบหัวซูเฟิง แล้วจับมือเล็ก ๆ ของเขา พูดเสียงเบา ๆ
“ฉันจูงเธอออกไปด้วยกัน พวกเขาจะได้ไม่กล้าหัวเราะเธออีก เด็ก ๆ ฉี่รดที่นอนเป็นเรื่องปกติ เสี่ยวเฟิงไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระในใจ!”
“ขอบคุณครับ ครูเสี่ยวหยวน” ซูเฟิงขอบคุณจากใจจริง เสี่ยวหยวนช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ในความทรงจำทำไมไม่มีร่องรอยเลยสักนิด…
ซูเฟิงมองใบหน้าสวย ๆ ที่อยู่ตรงหน้า ความคิดกล้าหาญผุดขึ้นในใจ คิดแล้วก็ทำเลย!
เขาก้าวเข้าไปกอดครูเสี่ยวหยวน แล้วจูบลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอ
จู๊บ~
“เด็กเวร! นี่มันจูบแรกของครูเลยนะ!”
ครูเสี่ยวหยวนหน้าร้อนผ่าวแต่ก็ไม่โกรธ กลับมองซูเฟิงอย่างมีเสน่ห์
“เด็กแค่นี้ก็รู้จักหาผลประโยชน์จากครูแล้ว โตขึ้นอีกจะได้เรื่องใหญ่”
เธอยกมือขึ้นเคาะหัวซูเฟิงเบา ๆ แล้วลุกขึ้นจูงซูเฟิงออกไปข้างนอก
“ครูเสี่ยวหยวน คำว่าหาผลประโยชน์คืออะไรครับ? ผมแค่อยากขอบคุณครู ที่ดูแลผม”
เสียงเด็ก ๆ ของซูเฟิงดังขึ้น แต่ในใจคิดว่า “ช่วงคุ้มครองมือใหม่นอกจากจะไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ที่อื่นก็รู้สึกดีไม่เลวนี่นา…”
ครูเสี่ยวหยวนรู้สึกเสียใจในใจ ตนเองไปพูดอะไรกับเด็กอายุห้าขวบแบบนี้ เขาจะรู้อะไร?
แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงอธิบายว่า
“เธอแค่ต้องรู้ว่าชายหญิงไม่สามารถจูบปากกันได้ตามอำเภอใจ ต่อไปห้ามขอบคุณครูแบบนี้อีกนะ”
“ผมไม่รู้ เพราะว่าผมมี… ผู้หญิงไม่มีเหรอ?”
ซูเฟิงส่ายหน้า แสร้งทำเป็นโง่ต่อไป
ไม่ว่าครูเสี่ยวหยวนจะพูดยังไง เขาก็จะไม่รู้ ถ้ารู้แล้ว ต่อไปจะไม่ได้จูบอีก!
แบบนั้นไม่ได้!
ความกระตือรือร้นในการเรียนที่โรงเรียนอนุบาลของซูเฟิงต่อจากนี้ ล้วนต้องพึ่งครูเสี่ยวหยวนเป็นแรงผลักดัน เธอคืออาหารใจของเขาที่โรงเรียนอนุบาล!
ไม่อย่างนั้นให้อยู่กับเด็กโข่งกลุ่มนั้นทั้งวัน เขากลัวตัวเองจะทนไม่ไหวแม้แต่วันเดียว…
เสี่ยวหยวนจนใจ ยกมือกุมขมับ ช่างเถอะ รอเขาโตขึ้นก็คงรู้เอง
ในเวลาเดียวกัน แผงระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเฟิงอีกครั้ง
[คุณที่ตื่นรู้จิตวิญญาณ‘คนตายแล้วยิ่งใหญ่’ แม้จะแบกรับหนี้สินมหาศาล แต่ก็ไม่ค่อยใส่ใจเงินทองของโลกียะแล้ว หันมาใส่ใจโลกแห่งจิตวิญญาณของตัวเองมากขึ้น
คุณนึกถึงความทรงจำอันล้ำค่าในวัยเยาว์ ร่างบางสง่างามคนหนึ่งเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในความทรงจำของคุณ
ภารกิจ: สร้างความสัมพันธ์กับเฟิง อานหราน เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคุณอีกครั้ง
รางวัล: 500 หยวน]
500 หยวน?
ไม่ใช่นะ อนาคตฉันเป็นหนี้หลายร้อยล้าน!
รางวัลแค่ 500 หยวนเหรอ?
มันพอจะซื้อบุฟเฟ่ต์ได้สิบครั้งก็เท่านั้นแหละ
สิ่งแรกที่ซูเฟิงสังเกตเห็นคือรางวัล ระบบนี้ช่างขี้งกจริง ๆ!
[คำแนะนำ: ภารกิจประจำวันที่ระบบออกให้ รางวัลเป็นเงิน มีไว้เพื่อประคับประคองชีวิตพื้นฐานของเจ้าของร่างเท่านั้น หากต้องการอิสรภาพทางการเงิน ต้องพึ่งพาตัวเองในการล้างแค้น]
โธ่เอ้ย ๆๆๆ ヽ(`Д´)ﾉ
มีระบบแล้วยังต้องพึ่งตัวเองอีกเหรอ?
ก่อนมีระบบฉันก็ต้องพยายามเอง ระบบมาแล้วฉันก็ยังต้องพยายามเอง
งั้นระบบมาก็เท่ากับไม่ได้มาใช่มั้ย!!!
ซูเฟิงบ่นอยู่ในใจ
แต่ด่าไปก็แค่ด่า ยังไงก็ไม่ได้เป็นหนี้จริง ๆ หลายร้อยล้าน ซูเฟิงก็พอจะรับรางวัลนี้ได้