การแข่งขันกีฬาของโรงเรียนใกล้เข้ามาแล้ว ครูประจำชั้นห้องสองให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ไม่ได้กำหนดอะไรกับนักเรียนหญิงเป็นพิเศษ แต่กลับพาพวกนักเรียนชายไปฝึกซ้อมที่สนามกันหมด
เฉาอวี่สมัครแข่งวิ่งระยะสั้น ทุกวันเธอจะหาเวลาซ้อมอยู่ครู่หนึ่ง
วันนั้นหลังซ้อมเสร็จ เธอกลับมาถึงห้องเรียนก็ได้ยินเพื่อนนักเรียนหญิงพูดกันว่าถังน้ำของห้องหมดแล้ว
ปกติถังน้ำดื่มของห้องเรียนเป็นหน้าที่ของนักเรียนชายที่ไปยกมาให้ แต่วันนี้พวกเขาไปฝึกซ้อมกันหมด กว่าจะกลับเข้าห้องเรียนก็คงต้องรออีกพักใหญ่
เฉาอวี่ยกถังเปล่าแล้วเดินออกจากห้องไปทันที กรรมการฝ่ายกิจกรรมเห็นเข้าจึงบอกว่าจะไปด้วย เฉาอวี่โบกมือปฏิเสธ
“ไม่หนักเท่าไร คนเดียวก็พอแล้ว”
ไฉซือซือชะงักงัน “มันก็หนักอยู่นะ ให้ฉันช่วยยกด้วยเถอะ”
ที่สำคัญ ห้องของพวกเธออยู่ชั้นสอง ยังต้องเดินขึ้นบันไดอีก
เฉาอวี่รวบผมหางม้าสูง เอียงคิ้วแล้วยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันมีแรงเยอะจะตาย”
สายลมเย็นพัดผ่านระเบียงอาคารเรียน ปลิวปอยผมดำขลับตรงขมับขาวผ่องของเธอให้ไหว ใบหน้าคมคายเปี่ยมความองอาจ รอยยิ้มสดใสคล่องแคล่ว
ไฉซือซือมองจนเผลอชะงักไป
เฉาอวี่รูปร่างสูงโปร่ง ผอมเพรียวและสง่างาม ไฉซือซือกลับมองเห็นกลิ่นอายของเด็กหนุ่มผู้รักอิสระในตัวเธอ
เฉาอวี่เปลี่ยนถังน้ำเสร็จ ก็ยกถังที่เติมน้ำเต็มแล้วขึ้นพาดไหล่ขวาด้วยมือเดียว ก่อนจะแบกเดินออกไป
ครูจากศูนย์บริการนักเรียนเห็นแล้วชะงัก “ไปคนเดียวเหรอ แล้วเพื่อนผู้ชายในห้องล่ะ?”
“พวกเขาฝึกซ้อมอยู่ค่ะ ฉันคนเดียวไหว”
ครูยังไม่วางใจ จึงกำชับอีกครั้ง “ระวังเอวเคล็ดนะ”
ร่างของเด็กสาวดูบอบบางแท้ ๆ แต่กลับแบกถังน้ำเดินได้อย่างคล่องแคล่ว
เฉาอวี่แบกน้ำผ่านอาคารเรียน สะดุดตาผู้คนมากมาย จนใครต่อใครต้องหันกลับมามอง
นักเรียนชายคนหนึ่งจากห้องห้าเห็นเข้า จึงดึงชายเสื้อคนที่กำลังจะขึ้นบันไดไว้ “นั่นเฉาอวี่ห้องพวกนายไม่ใช่เหรอ? ให้เพื่อนผู้หญิงมายกน้ำกันเหรอ?”