ไม่รู้ว่าเพราะอาหารบ้านเกิดถูกปากเกินไปหรือเปล่า คืนนี้เธอถึงกินไปตั้งเยอะ
ขึ้นมาบนชั้นสองแล้ว เธอไม่ได้รีบไปวาดรูปทันที แต่กลับค้นหาอัลบั้มภาพในตู้ห้องนอนใหญ่
นี่คือภาพที่ถ่ายในสตูดิโอตอนแต่งงาน
ตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าทำตามขั้นตอน ช่างภาพสั่งอย่างไรก็ทำอย่างนั้น พอถ่ายเสร็จก็ไม่เคยดูให้ดีสักครั้ง
แต่พอหยิบออกมาดูขึ้นมาอย่างกะทันหันในตอนนี้ กลับรู้สึกบางอย่างแปลกไป
หลังจากดูภาพทุกใบอย่างละเอียดแล้ว ฉูซวงก็นั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะครู่หนึ่ง
เธอเปิดโทรศัพท์ หน้าจอวีแชตว่างเปล่า ไม่มีข้อความจากเขาเลย
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายส่งข้อความไปหาเขา
【ยุ่งอยู่หรือเปล่า?】
รออยู่นานก็ยังไม่มีคำตอบ เธอจึงตั้งใจว่าจะไปอาบน้ำก่อน
สิบห้านาทีต่อมา หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอกลับมาก็ดูโทรศัพท์ทันที ในที่สุดก็เห็นข้อความตอบกลับจากเขา
เซิ่งถิง:【เดี๋ยวมีประชุม ต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง วันนี้อาจโทรหาไม่ได้แล้ว คุณนอนก่อนได้เลย】
แววผิดหวังที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่ทันสังเกตวูบผ่านดวงตา ฉูซวงพิมพ์ตอบ
【ก็ได้】
เธอทาโลชั่นอย่างเกียจคร้าน เปิดแท็บเล็ตวาดรูปอยู่สองสามนาที แต่ไม่ค่อยพอใจจึงลบภาพทิ้ง
มองชายในภาพที่นั่งอยู่ในรถแข่ง ฉูซวงออกจากหน้าเดิมแล้วเปิดผืนผ้าใบใหม่
ปลายพู่กันหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วสองสามรอบ ภาพเงาร่างหนึ่งผุดขึ้นในหัว ความคิดพลันพรั่งพรู พอลงมือวาดก็คล่องแคล่วกว่าเมื่อครู่มาก
ดึกมากแล้ว ตอนที่เธอหาวโดยไม่รู้ตัวและเงยหน้าดูเวลา ก็ถึงกับตกใจเสียเอง
เธอวาดภาพเพลินจนโต้รุ่งไปแล้ว
ฉูซวงมองภาพบนแท็บเล็ต ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้ม
ท่ามกลางสายฝนพรำ กำแพงสูงและเรือนหลังใหญ่ที่มุงกระเบื้องสีเขียวชุ่มโชกไปด้วยน้ำ ฝนทำให้ผิวน้ำในสระเป็นระลอก ชายผู้กางร่มดำอยู่กลางภาพยืนอย่างโดดเดี่ยว ใบหน้าพร่าเลือนอยู่ในม่านฝน ดูคมเข้มและเย็นชา