“ทำไมถึงบอกว่าดีล่ะ?”
โจวเหวินซวง: “ตอนลาออก คุณไม่ได้มีสีหน้ากังวลเลยสักนิด กลับดูสดใสกว่าสองวันก่อนเสียอีก แสดงว่าคุณไม่ได้กังวลเรื่องอนาคตของตัวเอง คนเก่งไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกายได้ การหลุดพ้นจากสภาพที่ทำให้ตัวเองอึดอัดโดยเร็ว ย่อมเป็นเรื่องดี”
ได้ยินเช่นนั้น ฉูซวงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เธอหยิบกล่องเล็ก ๆ จากกระเป๋า แล้วยื่นวางบนเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“คุณโจวเป็นคนที่มองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งมาก แต่ก็ยังทำผิดพลาดเหมือนคนส่วนใหญ่”
โจวเหวินซวงรอฟังเธอพูดอย่างเงียบ ๆ
“เวลามองเรื่องของคนอื่น คุณกลับมองได้ทะลุปรุโปร่ง แต่พอเป็นเรื่องของตัวเองกลับสับสนเสียอย่างนั้น” ฉูซวงยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน พลางเลื่อนกล่องเล็กไปให้ “รีบหลุดพ้นจากสภาพที่ทำให้ตัวเองอึดอัดเสียเถอะ ตอนนี้คุณตกอยู่ในปลักแล้ว หากไม่ออกมา ต่อให้พยายามเดินไปทางไหนในปลัก ก็ไม่มีวันดีขึ้นหรอก”