ข้างหูมีแต่เสียงลมและเสียงคลื่นอื้ออึง ผู้คนส่งเสียงพูดคุยจอแจ ฉูซวงไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เธอโทรออกจากโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครรับสาย
ฉูซวงมองผืนทะเลด้วยสายตาเลื่อนลอย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าทะเลน่ารังเกียจถึงเพียงนี้
ทั้งเสียงดัง ทั้งบ้าคลั่ง แถมยังไร้มารยาท
“หนู หนู!”
ป้าคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังดึงแขนเธอไว้ “น้ำขึ้นแล้ว อยู่ตรงนี้ไม่ได้ ถอยไปข้างหลังเถอะ”
ฉูซวงถอยไปข้างหลังอย่างเหม่อลอยหลายเมตร มองคลื่นทะเลที่ซัดกระหน่ำ ก่อนจะคว้ามือป้าไว้กะทันหัน “แจ้งตำรวจหรือยังคะ? โทรตามคนมาช่วยหรือยัง?”
พอนึกถึงเรื่องนี้ ฉูซวงก็รู้สึกหวาดกลัวและตำหนิตัวเองอย่างที่สุด ทำไมตอนเกิดเรื่องถึงไม่โทรตามคนมาช่วยทันที กลับเอาแต่โทรหาเซิ่งถิงซ้ำ ๆ อย่างสูญเปล่า
ทำไมเธอถึงตอบสนองช้าขนาดนี้? ทำไมถึงโง่ขนาดนี้?
แทบจะในชั่วพริบตา ริมฝีปากของเธอก็ซีดขาว เธอรีบร้อนจะกดโทรศัพท์แจ้งหน่วยช่วยเหลือ