ฉูซวงมองไปตามทิศทางที่เขาเชิดคางบอก รถโคนิกเส็กคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล ป้ายทะเบียนเลข 8888
เธอหันกลับไปตรวจดูน้ำมันในถัง ยังเหลืออยู่มาก
“ได้ค่ะ แต่ฉันไม่มีสายดูดน้ำมัน”
หานเจิ้นเฮ่ายิ้มมุมปาก ดับบุหรี่ในมือ “ทางผมมี”
ตอนเขาไปหยิบสายดูดน้ำมันมา ฉูซวงก็ลงจากรถแล้ว เธอเห็นเขาดูดน้ำมันไปเกือบครึ่งขวด
“ถ้าไม่พอก็ดูดเพิ่มได้นะคะ ในถังยังมีอีกเยอะ”
“พอแล้ว ขับไปถึงปั๊มน้ำมันข้างหน้าได้ก็พอ”
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมาแตะหน้าจอสองสามที ก่อนพูดอย่างคล่องแคล่วว่า “เพิ่มเพื่อนวีแชตกันหน่อย ผมจะโอนค่าน้ำมันให้”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ เงินไม่เท่าไร ใคร ๆ ก็มีเวลาลำบากกันทั้งนั้น”
“ไม่ได้หรอกครับ” หานเจิ้นเฮ่าพินิจใบหน้าของเธอในระยะใกล้ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอตรงสเปก น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม “ผมไม่ชอบติดค้างใคร มีเท่าไรก็จ่ายเท่านั้น”
เห็นว่าแววตาของเขาจริงจังเกินไป ฉูซวงจึงไม่ปฏิเสธอีก เธอเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินแล้วยื่นให้ “ได้ค่ะ งั้น 10 หยวนแล้วกัน”
หานเจิ้นเฮ่ามองคิวอาร์โค้ดแล้วยิ้มเบา ๆ
ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย แต่ทำอะไรก็มีหลักการเหมือนกัน
ท่าทางจะไม่ใช่คนที่เพิ่มเพื่อนวีแชตได้ง่าย ๆ เสียแล้ว
“ได้เลย ขอบคุณนะครับคุณผู้หญิง”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ฉูซวงเปิดประตูขึ้นรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอกดรับ หลีปิงปิงก็โวยวายใส่ทันที “อาซวง ในที่สุดเธอก็รับสาย โทรศัพท์ได้คืนมาแล้วเหรอ?”
“ได้คืนแล้ว โชคดีที่คนขับรถเป็นคนซื่อสัตย์ เก็บของได้แล้วส่งคืนเจ้าของ”
หานเจิ้นเฮ่าถือขวดน้ำมันเดินไปทางรถโคนิกเส็ก พลางพึมพำเบา ๆ “อาซวงเหรอ?”