ถนนเปิดแล้ว ต่างคนต่างต้องรีบเดินทางต่อ จึงไม่มีเวลาคุยกัน ฉูซวงโบกมือลาอันจิงอวี๋
เมื่อเห็นสีหน้าเบิกบานของเธอ เซิ่งถิงก็ถามว่า “ดูท่าคุณจะชอบคุณหมออันมากเลยนะ?”
ฉูซวงพยักหน้าโดยไม่ทันคิด พอรู้ตัวก็รีบอธิบาย “ไม่ใช่ชอบแบบนั้นนะคะ เป็นความชื่นชมในอาชีพหมอ แล้วก็...”
“ผมรู้”
เซิ่งถิงขับรถโดยไม่หันมามอง “คุณรู้จักเขาได้ยังไง?”
“เมื่อก่อนเพื่อนคนหนึ่งของฉันเคยไปให้เขารักษาค่ะ เขาเป็นหมอที่เก่งและอดทนมาก คนที่เคยได้รับการรักษาจากเขาต่างก็ชมไม่ขาดปาก”
“เพื่อนคนไหนของคุณ?”
“...เพื่อนสมัยมัธยมค่ะ คุณไม่รู้จักหรอก”
เซิ่งถิงถามเพียงไม่กี่ประโยคก็ไม่ได้ซักต่อ ราวกับแค่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ ไม่นานก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
ของโบราณที่ฉูซวงซื้อมาเอาใจฮูหยินท่านเซิ่งได้ไม่น้อย ผู้หญิงวัยนี้ยากจะต้านทานงานปักได้ โดยเฉพาะฉากกั้นปักไหมเสฉวนลายนกยูงรำแพนผืนนั้น นางพินิจดูอยู่นาน พอถามราคาแล้วก็เอ่ยว่าซื้อได้คุ้มค่าจริง ๆ