เพิ่งดูไปได้ไม่กี่นาที โทรศัพท์จากทางเซิ่งเหยาก็ดังขึ้น
ฉูซวงแอบเหลือบมองไป เห็นว่าเป็นเสิ่นจินเหยียนโทรมา
เซิ่งเหยาเม้มริมฝีปาก ลุกไปที่ระเบียงเพื่อรับสาย “ฮัลโหล... ยังไม่นอน...”
ฉูซวงมองท่าทางเย็นชาแสนหยิ่งของเธอแล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม
……
วันถัดมา ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เซิ่งถิงก็ส่งข้อความมาถามว่าเธอจะทำงานล่วงเวลาหรือกลับบ้าน
ฉูซวงแกล้งทำเป็นยุ่งจนไม่ได้อ่านข้อความ พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์แล้วถึงค่อยบอกเขาว่าจะทำงานล่วงเวลา
เซิ่งถิง：【จะทำงานถึงกี่โมง? ฉันไปรับ】
【ไม่รู้สิ งานค่อนข้างเยอะ ไม่ต้องลำบากหรอก คุณพักผ่อนให้สบายเถอะ】
ฉูซวงออกจากหน้าต่างแชต แล้วสั่งกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดกับบาร์บีคิวอย่างละชุดผ่านอินเทอร์เน็ต
วางโทรศัพท์ลงแล้ว เธอก็อารมณ์ดีเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ
พอเป่าผมแห้งเดินออกมา เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นพอดี